Punjabi Lok Kaav / ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਕਾਵਿ
"ਲੋਕ ਕਾਵਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਉਹ ਧੁਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੁਆਲੇ ਸਮਾਜਿਕ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਸਾਹਿਤ ਨਿਰੰਤਰ ਵਿਕਸਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਲੋਕ-ਮਨ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਵਿੱਚੋਂ ਉਪਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਨੁਭਵਾਂ ਦਾ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਦੁੱਖ-ਸੁੱਖ, ਡੂੰਘੀਆਂ ਤਾਂਘਾਂ, ਸਮਾਜਿਕ ਬੇਬਸੀਆਂ ਅਤੇ ਜੀਵਨ-ਜਾਚ ਦੇ ਅਨੇਕਾਂ ਰੰਗ ਸਮੋਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਲੋਕ ਕਾਵਿ ਆਮ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਸਲ ਸਰੋਕਾਰਾਂ ਦਾ ਉਹ ਦਰਪਣ ਹੈ, ਜੋ ਪੀੜ੍ਹੀ-ਦਰ-ਪੀੜ੍ਹੀ ਸਾਡੀ ਵਿਰਾਸਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਤੋਰਦਾ ਹੈ।"
"ਲੋਕ ਕਾਵਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਰੂਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਾਡੀ ਮਾਂ-ਬੋਲੀ ਦਾ ਸਾਹਿਤ ਵਧਦਾ-ਫੁੱਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਮ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ-ਸੁੱਖਾਂ, ਸੁਪਨਿਆਂ, ਤਾਂਘਾਂ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਦੀ ਹਰ ਹਲਚਲ ਦਾ ਸੱਚਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਅਮੀਰ ਵਿਰਾਸਤ ਨੂੰ ਡਿਜੀਟਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਂਭਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਜੋ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਕਾਵਿ ਦੀ ਇਹ ਅਮੁੱਲ ਧਰੋਹਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿਉਂਦੀ ਰਹੇ।"
ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਗੀਤ : ਘੋੜੀਆਂ
- ਸੁਹਣੀ ਨੀ ਘੋੜੀ ਵੀਰ ਦੀ
- ਸੋਨੇ ਦੀ ਘੋੜੀ ਤੇ ਰੇਸ਼ਮ ਡੋਰਾਂ
- ਹਰਿਆ ਨੀ ਮਾਏ ਹਰਿਆ ਨੀ ਭੈਣੇ
- ਘੋੜਾ ਮੰਗਾਇਆ ਵੀਰਾ
- ਘੋੜੀ ਸੋਂਹਦੀ ਕਾਠੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ
- ਘੋੜੀ ਚੜ੍ਹ ਬੰਨਿਆ
- ਘੋੜੀ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਵੀਰ ਦੀ
- ਘੋੜੀ ਤੇਰੀ ਅੰਬਰਸਰ ਦੀ
- ਘੋੜੀ ਬਾਬੇ ਵਿਹੜੇ ਜਾ
- ਘੋੜੀ ਰਾਂਗਲੀ ਸਹੀਓ
- ਚੁਗ ਲਿਆਇਉ ਚੰਬਾ ਤੇ ਗੁਲਾਬ ਜੀ
- ਤੇਰੀ ਡੋਲੀ ਤੋਂ ਜਾਵਾਂ ਘੋਲੀ
- ਨਿੱਕੀ-ਨਿੱਕੀ ਬੂੰਦੀ, ਨਿੱਕਿਆ ਮੀਂਹ ਵੇ ਵਰ੍ਹੇ
- ਧੰਨ ਘੋੜੀ
- ਧੁਰ ਮੁਲਤਾਨੋ ਘੋੜੀ ਆਈ ਵੀਰਾ
- ਪੁੱਛਦੀ-ਪੁਛਾਂਦੀ ਮਾਲਣ ਗਲੀ 'ਚ ਆਈ
- ਬੰਨੋ ਨੇ ਭੇਜੀਆਂ ਚੀਰੀਆਂ
- ਬਾਗ਼ਾਂ ਵੱਲ ਜਾਵੀਂ ਵੇ
- ਮਹਿਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਤਰੀ ਸ਼ਿਮਲਾਪਤੀ
- ਰਾਜਾ ਤੇ ਪੁੱਛਦਾ ਰਾਣੀਏਂ
- ਵੀਰਾ ਘੋੜੀ ਆਈ
- ਵੀਰਾ ਘੋੜੀਆਂ ਵਿਕੇਂਦੀਆਂ ਵੇ
- ਲਟਕੇਂਦੇ ਵਾਲ ਸੁਹਣੇ ਦੇ
- ਉੱਠ ਨੀ ਰਵੇਲ ਘੋੜੀ
- ਮੱਥੇ ਤੇ ਚਮਕਣ ਵਾਲ
- ਸੁੱਚੇ ਨੀ ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪਈ ਡੋਲ੍ਹਦੀ
- ਚੰਬਾ ਖਿੜਿਆ
- ਘੋੜੀ ਬਿੰਦਰਾਬਨ ਵਿਚੋਂ ਆਈ
- ਵੀਰ ਮੇਰਾ ਘੋੜੀ ਚੜ੍ਹਿਆ
- ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਕਾਜ ਸੁਆਰਿਆ ਈ
- ਵੇ ਮੈਂ ਸਦਕੇ ਲੈਂਦੀ ਵੀਰਾ
- ਮੁਰਾਦਾਂ ਮੰਨ ਆਈ ਆਂ
- ਮੱਲਾ ਮਾਏ ਵੇਖਣੇ ਦਾ ਚਾਅ
- ਵੀਰੇ ਦੀ ਟੱਸਰੀ ਕਮੀਜ਼
- ਬਾਬਲ ਰਾਜੇ ਨੇ ਬਾਗ ਲਵਾਇਆ
ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਗੀਤ : ਸੁਹਾਗ
ਮਿਲੇ-ਜੁਲੇ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਗੀਤ
- ਉੱਚੜਾ ਬੁਰਜ ਲਾਹੋਰ ਦਾ
- ਉੱਚੀ ਗਲੀ ਪਰ ਜਾਂਦਿਆਂ ਵੀਰਾ ਵੇ
- ਉੱਚੇ ਬਹਿ ਕੇ ਵੇ ਨਰਮਾ ਕੱਤਦੀ
- ਉੱਡ ਜਾ ਚਿੜੀਏ ਨੀ ਉਡ ਬਹਿ ਜਾ ਖਿੜਕੀ
- ਉੱਡਦਾ ਵੇ ਜਾਵੀਂ ਕਾਵਾਂ
- ਉੱਡੀਂ ਉੱਡੀਂ ਮੇਰੇ ਤਿਲੀਅਰ ਕਾਲੇ
- ਅੱਜ ਦੀ ਦਿਹਾੜੀ ਰੱਖ ਡੋਲੀ ਨੀ ਮਾਂ
- ਇੱਕ ਮੈਂ ਮੋਈ ਵੇ ਤੇਰਿਆਂ ਕਾਲਿਆਂ ਕੇਸਾਂ 'ਤੇ
- ਸੁੰਦਰ ਮੁੰਦਰੀਏ ਹੋ
- ਸੂਈ ਥੋਂ ਨਾ ਮਾਰ, ਬੇਦਰਦਾ ਸੂਈ ਵੇ
- ਸ਼ਰੀਹਾਂ ਦੇ ਪੱਤੇ ਹਰੇ
- ਹਥ ਵਿਚ ਫੜ ਲਈ ਸਾਰੰਗੀ, ਮੋਦਨਾ
- ਹਰੀਏ ਹਰੀਏ ਡੇਕੇ ਨੀ ਫੁੱਲ ਦੇ ਦੇ
- ਹਰੀਏ ਨੀ ਰਸ ਭਰੀਏ ਖਜੂਰੇ
- ਹਰੇ ਹਰੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਮੋਰ ਬੋਲੇ
- ਹਾਏ ਉਹ ਮੇਰੇ ਡਾਢਿਆ ਰੱਬਾ
- ਕਣਕਾਂ ਤੇ ਛੋਲਿਆਂ ਦਾ ਖੇਤ
- ਕਲੀਆਂ ਦਾ ਬੂਟਾ
- ਕੰਘੀ ਵਾਹਵਾਂ ਤੇ ਦੁਖਣ ਮੇਰੇ ਵਾਲ
- ਕਾਲਿਆ ਹਰਨਾ ਬਾਗੀਂ ਚਰਨਾ
- ਕਾਲਿਆਂ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਮਹਿੰਦੀ
- ਕਿੱਕਰੇ ਨੀ ਕੰਡਿਆਲੀਏ
- ਕਿੱਥੇ ਤਾਂ ਲਾਨੀਆਂ ਟਾਹਲੀਆਂ
- ਘਿਓ ਵਿੱਚ ਮੈਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਿਆ
- ਚੰਨ ਕਿੱਥਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰੀ ਅਈ ਰਾਤ ਵੇ
- ਚੇਤਰ ਨਾ ਜਾਈਂ ਚੰਨਾ, ਖਿੜੀ ਬਹਾਰ ਵੇ
- ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚ ਹਰਨੀ ਸੂਈ
- ਜੀਣਾ ਪਹਾੜੇ ਦਾ ਜੀਣਾ
- ਡਾਚੀ ਵਾਲਿਆ ਮੋੜ ਮੁਹਾਰ ਵੇ
- ਦੀਵਾ ਬਲੇ ਸਾਰੀ ਰਾਤ
- ਦੁੱਧ ਕੜ੍ਹੇ ਮਲਾਈਆਂ ਜੋਰ ਮਾਹੀਆ
- ਧੀਆਂ ਕਿਉਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਦੂਰ ਸਾਵਣ ਆਇਆ
- ਨਿੱਕਾ ਮੋਟਾ ਬਾਜਰਾ ਮਾਹੀ ਵੇ
- ਪਿੱਪਲ ਦਿਆ ਪੱਤਿਆ ਵੇ ਕੇਹੀ ਖੜ ਖੜ ਲਾਈ ਆ
- ਪੀਹ ਪੀਹ ਵੇ ਮੈਂ ਭਰਦੀ ਪਰਾਤਾਂ
- ਬਾਰਾਂਮਾਹ-ਇਕ ਮਾਹ, ਦੋ ਮਾਹ, ਤਿੰਨ ਚਲਦੇ ਆਏ
- ਬਾਰਾਂਮਾਹ-ਚੜ੍ਹਿਆ ਮਹੀਨਾ ਚੇਤ ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਭੇਤ
- ਬੀਬਾ, ਨਾ ਵੰਝ ਨਾ ਵੰਝ, ਢੋਲਣ ਯਾਰ
- ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਮੈਂ ਰਖੀ ਵੇ ਲਾਡਲੀ
- ਮਾਵਾਂ ਤੇ ਧੀਆਂ ਰਲ ਬੈਠੀਆਂ ਨੀ ਮਾਏ
- ਮੈਂ ਮਾਝੇ ਦੀ ਜੱਟੀ
- ਯਾਰ ਸੁਨੇਹੁੜਾ ਘੱਲ ਵੇ
- ਰਸੀਆ ਨਿੰਬੂ ਲਿਆ ਦੇ ਵੇ
- ਰਾਤੀਂ ਰਾਸ ਵੇਖਣ ਗਿਆ
- ਲੰਘ ਆ ਜਾ ਪੱਤਣ ਝਨਾਂ ਦਾ
- ਵਗਦੀ ਸੀ ਰਾਵੀ
- ਵੀਣੀ ਪਤਲੀ ਵੰਗਾਂ ਮੋਕਲੀਆਂ
- ਵੇ ਪਿੱਪਲਾ ਤੂ ਆਪ ਵੱਡਾ
- ਵੇ ਮੈਂ ਬਾਗ ਲਵਾਇਆ ਸੁਹਣਾ
- ਰਿੱਧੀ ਸੀ ਛੋਲਿਆਂ ਦੀ ਦਾਲ
- ਉੱਚੀਆਂ ਲੰਮੀਆਂ ਟਾਹਲੀਆਂ
- ਮੈਂ ਬੋਲਾਂ ਤੇ ਕੁਪੱਤੀ
- ਕਾਹਨੂੰ ਤੇ ਪਾਈਆਂ ਸੀ ਕੋਠੜੀਆਂ
- ਬਾਰੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਨੀ ਖਲੋਤੀਏ
- ਦੋ ਬੀਬੀਆਂ
- ਜੇ ਤੁਰ ਚੱਲਿਉਂ ਨੌਕਰੀ ਵੇ