Bawa Balwant / باوا بلونت

باوا بلونت (اگست 1915 - 1972) دا جنم پنڈ نیشٹا، ضلع امرتسر وچ ہویا۔ اوہناں دا بچپن دا ناں منگل سین سی۔ پھر بلونت رائے اتے بعد وچ باوا بلونت بنے۔ اوہناں نوں سکولی ودیا پراپت کرن دا موقع نہیں ملیا۔ اوہناں نے اپنی محنت نال سنسکرت، ہندی، اردو اتے فارسی آدی بھاشاواں سکھیاں اتے ساہت دا ادھٔین کیتا۔ اپنیاں آرتھک لوڑاں لئی اوہناں نے گتے دے ڈبے بناؤن توں لے کے، لفافے بناؤن، سوت دی رنگائی دا کم اتے کھدر دیاں ٹوپیاں بناؤن دا کم وی کیتا۔ اوہناں دی پہلی رچنا شیر-اے-ہندی 1930 وچ اردو وچ چھپی، جو انگریز سرکار نے ضبط کر لئی۔ پنجابی وچ اوہناں دیاں کاوَ رچناواں ہن: مہاں ناچ (1941)، امر گیت (1942)، جوالامکھی (1943)، بندرگاہ (1951) اتے سگندھ سمیر (1959)۔

Bawa Balwant (August 1915 – 1972) was born in village Neshta, Amritsar district. His childhood name was Mangal Sain, later becoming Balwant Rai and finally Bawa Balwant. Though he did not receive formal school education, through sheer hard work he learned Sanskrit, Hindi, Urdu, and Persian, and studied literature. For livelihood, he did various jobs including making cardboard boxes, envelopes, thread dyeing, and khaddar cap making. His first work 'Sher-e-Hindi' was published in Urdu in 1930 and was confiscated by the British government. His notable Punjabi poetry collections include Mahan Naach (1941), Amar Geet (1942), Jawalamukhi (1943), Bandargah (1951), and Sugandh Sameer (1959).