ਪੰਜਾਬੀ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ (ਤਰੇਲ ਹੰਝੂਆਂ ਦੀ 1985 ਵਿੱਚੋਂ) : ਡਾ. ਬਸ਼ੀਰ ਆਬਿਦ
Punjabi Ghazlan (Trel Hanjhuan Di 1985) : Dr. Bashir Abid
ਉਹ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾ ਕੇ
ਉਹ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾ ਕੇ ਛੱਡ ਕੇ ਬਲਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਗਿਆ ।
ਮੇਰੀ ਨਸ ਨਸ ਦੇ ਵਿਚ ਰਚਦਾ ਉਹਦੀ ਚੁਪ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਰਿਹਾ ।
ਬੇਅਮਨੀ ਦੇ ਬੱਦਲ ਪਲ ਪਲ ਗੂਹੜੇ ਹੁੰਦੇ ਜਾਂਦੇ ਨੇ,
ਖ਼ੌਫ਼ ਦੇ ਹੜ੍ਹ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਏ ਜਿਹੜਾ ਲੰਘ ਕੇ ਪਹਿਰ ਗਿਆ ।
ਮੁੱਦਤਾਂ ਤੀਕ ਪਛਾਣ ਨਾ ਹੋਣੀ ਹੁਣ ਤਾਂ ਸੱਚੇ ਝੂਠੇ ਦੀ,
ਵੇਲੇ ਦਾ ਤੂਫ਼ਾਨ ਫ਼ਿਜ਼ਾ ਵਿਚ ਐਨੀ ਕਰਕੇ ਗਹਿਰ ਗਿਆ ।
ਉਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਾਸੀ ਹਾਕਮ ਵਾਂਗ ਤਵੰਗੜ ਹੁੰਦੇ ਨੇ,
ਜਿਸ ਧਰਤੀ ਦਾ ਦਰਿਆ ਜੁੱਸੇ ਵਿੱਚੋਂ ਵੰਡਦਾ ਨਹਿਰ ਗਿਆ ।
ਦਿਲ ਦਾ ਹਾਲ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਹਦੇ ਕੋਲੋਂ ਜਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ ਨਾ,
ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਸੜਕਾਂ 'ਤੇ 'ਆਬਿਦ' ਝਲਦਾ ਸਿਖ਼ਰ ਦੁਪਹਿਰ ਗਿਆ ।
ਟਹਿਕਦੇ ਫੁੱਲਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ਬਨਮ ਰੋ ਰਹੀ
ਟਹਿਕਦੇ ਫੁੱਲਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ਬਨਮ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈ ਡਾਲ-ਡਾਲ ।
ਕਾਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ 'ਚ ਤਾਰੇ ਹੰਝੂਆਂ ਦੇ ਬਾਲ-ਬਾਲ ।
ਸ਼ੌਕ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨ੍ਹੇਰਿਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ,
ਮੁਸਕਰਾਂਦਾ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਵਾਂ ਜੁਗਨੂੰਆਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ।
ਸਿਖ ਲਿਆ ਏ ਜਦ ਦਾ ਉਹਨੇ ਵਾਹਦਿਆਂ 'ਤੇ ਟਾਲਣਾ,
ਦਿਨ ਮਹੀਨਾ 'ਤੇ ਮਹੀਨਾ ਜਾਪਦਾ ਏ ਸਾਲ-ਸਾਲ ।
ਦਾਜ ਹੱਥੋਂ ਬਿਨ ਵਿਆਹੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਬੁੱਢੀਆਂ,
ਟੁੱਟੀਆਂ ਨੇ ਮੀਢੀਆਂ 'ਤੇ ਖਿਲਰਿਆ ਏ ਵਾਲ-ਵਾਲ ।
ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਰਾਖੇ ਲੁੱਟ ਰਹੇ ਨੇ ਦੋ ਦੋ ਹੱਥ,
ਦਿਨ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਚਾਨਣੇ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਦੀਵੇ ਬਾਲ-ਬਾਲ ।
ਜੇ ਖ਼ਿਜ਼ਾਂ ਦਾ ਦੌਰ ਆਵੇਗਾ 'ਤੇ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ ਹਾਲ,
ਰੁੱਤ ਬਹਾਰੇ ਪੱਤਝੜਾਂ ਵਾਂਗੂ ਏ ਉਜੜੀ ਡਾਲ-ਡਾਲ ।
ਏਸ ਕਲਜੁਗ ਸ਼ਹਿਰ ਅੰਦਰ ਗ਼ਮ ਦੀਆਂ ਸੂਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ,
ਮੁੱਖੜਾ ਵੇਲੇ ਦਾ "ਆਬਿਦ" ਵਿੰਨਿਆ ਏ ਖ਼ਾਲ-ਖ਼ਾਲ ।
ਲਹੂ ਦੇ ਦੀਵੇ ਬਾਲ, ਜੇ ਫ਼ਜਰ ਲਿਆਉਣੀ ਆਂ
ਲਹੂ ਦੇ ਦੀਵੇ ਬਾਲ, ਜੇ ਫ਼ਜਰ ਲਿਆਉਣੀ ਆਂ ।
ਸੂਰਜ ਨਵੇਂ ਉਛਾਲ, ਜੇ ਫ਼ਜਰ ਲਿਆਉਣੀ ਆਂ ।
ਇੰਜ ਨਈਂ ਮੁੱਕਣੀ ਕਾਲਖ਼ ਕਾਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਦੀ,
ਤੂੰ ਵੀ ਚੱਲ ਕੋਈ ਚਾਲ, ਜੇ ਫ਼ਜਰ ਲਿਆਉਣੀ ਆਂ ।
ਦੀਵਿਆਂ ਦੇ ਥਾਂ ਹੰਝੂ ਚੁਣ ਚੁਣ ਕੇ ਅੱਜ ਤੋਂ,
ਰੱਖੋ ਪਾਲੋ-ਪਾਲ, ਜੇ ਫ਼ਜਰ ਲਿਆਉਣੀ ਆਂ ।
ਤੇਰੀ ਸੁਰਤ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ,
ਆਪਣਾ ਆਪ ਸੰਭਾਲ, ਜੇ ਫ਼ਜਰ ਲਿਆਉਣੀ ਆਂ ।
ਬਾਰਿਸ਼ ਦਾ ਬਣ ਪਹਿਲਾ ਕਤਰਾ ਫਿਰ ਤੂੰ ਵੇਖ,
ਹੁੰਦਾ ਕੀ ਏ ਹਾਲ, ਜੇ ਫ਼ਜਰ ਲਿਆਉਣੀ ਆਂ ।
ਚੜ੍ਹਦਿਉਂ ਲੋਅ ਨਹੀਂ ਫੁੱਟਣੀ 'ਆਬਿਦ' ਸਦੀਆਂ ਤੀਕ,
ਲਹਿੰਦਿਉਂ ਸੂਰਜ ਉਛਾਲ, ਜੇ ਫ਼ਜਰ ਲਿਆਉਣੀ ਆਂ ।
ਨਿੰਮੋਂ ਝਾਣੇ ਸੋਹਲ ਸਵੇਰੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਵਾਂ
ਨਿੰਮੋਂ ਝਾਣੇ ਸੋਹਲ ਸਵੇਰੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਵਾਂ ।
ਚਾਨਣ ਲੱਭਦੇ ਫਿਰਨ ਹਨੇਰੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਵਾਂ ।
ਦਿਲ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਹਰ ਇਕ ਦੀ ਏ ਉੱਜੜੀ ਪੁੱਜੜੀ,
ਹਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਚਾਰ ਚੁਫ਼ੇਰੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਵਾਂ ।
ਸੱਚਿਆਂ ਦੀ ਹਰ ਗੱਲ ਈ ਕੱਖੋਂ ਹੌਲੀ ਜਾਪੇ,
ਝੂਠਿਆਂ ਦੇ ਸਭ ਕੋਲ ਸੁਚੇਰੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਵਾਂ ।
ਅੱਖੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਸੌ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਜਗਰਾਤੇ ਨੇ,
ਗਲ ਵਿਚ ਖਿਲਰੇ ਵਾਲ ਘਨੇਰੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਵਾਂ ।
ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਧਰ ਕੇ ਹਰ ਕੋਈ ਬੈਠਾ ਏ,
ਉਮਰੋਂ ਵੱਡੇ ਗ਼ਮ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਵਾਂ ।
ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਮੰਜ਼ਿਲ ਨੇੜੇ ਢੁਕਦੀ ਆਉਂਦੀ ਏ,
ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪੰਧ ਹੋਰ ਲੰਮੇਰੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਵਾਂ ।
'ਆਬਿਦ'! ਲੱਗਦੈ ਹੋਰ ਉਡੀਕਾਂ ਵਧੀਆਂ ਨੇ,
ਬਿੱਟ ਬਿੱਟ ਤੱਕਣ ਪਏ ਬਨੇਰੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਵਾਂ ।
ਐਨਾ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦਿਆਂਗਾ
ਐਨਾ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦਿਆਂਗਾ ਸੁੱਖਿਆ ਸੀ ।
ਦਿਲ ਵੀ ਤੈਥੋਂ ਵਾਰ ਦਿਆਂਗਾ ਸੁੱਖਿਆ ਸੀ ।
ਜੇ ਵੇਲਾ ਅਪੜਾ ਦੇਵੇ ਅਸਮਾਨਾਂ 'ਤੇ,
ਕਿਰਨਾਂ ਜੱਗ 'ਤੇ ਵਾਰ ਦਿਆਂਗਾ ਸੁੱਖਿਆ ਸੀ ।
ਰਾਹ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਕੰਡੇ ਬੀਜਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ,
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕਾਰ ਦਿਆਂਗਾ ਸੁੱਖਿਆ ਸੀ ।
ਆਪਣੇ ਲਾਹ ਕੇ ਪਰ ਦੇਵਾਂਗਾ ਬੋਟਾਂ ਨੂੰ,
ਚੋਗਾਂ ਲਈ ਮਿਨਕਾਰ ਦਿਆਂਗਾ ਸੁੱਖਿਆ ਸੀ ।
ਜੇ ਗਲਵੱਕੜੀ ਪਾਵੇ ਆ ਕੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ,
ਉਸ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁੱਝ ਵਾਰ ਦਿਆਂਗਾ ਸੁੱਖਿਆ ਸੀ ।
ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਚੁਗ-ਚੁਗ ਝੋਲੀ ਪਾਵਾਂਗਾ,
ਸੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਲਿਆਰ ਦਿਆਂਗਾ ਸੁੱਖਿਆ ਸੀ ।
ਜਦ ਵੀ 'ਆਬਿਦ' ਦਿਲ ਦੀ ਜੂਹ ਨੂੰ ਲੰਘਣਗੇ,
ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਸ਼ਕਾਰ ਦਿਆਂਗਾ ਸੁੱਖਿਆ ਸੀ ।
ਇਹ ਖ਼ੂਨੀ ਤੂਫ਼ਾਨ, ਇਸ਼ਾਰੇ ਮੌਸਮ ਦੇ
ਇਹ ਖ਼ੂਨੀ ਤੂਫ਼ਾਨ, ਇਸ਼ਾਰੇ ਮੌਸਮ ਦੇ ।
ਖ਼ਤਰੇ ਦਾ ਸਾਮਾਨ, ਇਸ਼ਾਰੇ ਮੌਸਮ ਦੇ ।
ਹੱਥਾਂ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਕਸੀਆਂ ਨੇ,
ਸੋਚ ਜ਼ਰਾ ਪਹਿਚਾਣ, ਇਸ਼ਾਰੇ ਮੌਸਮ ਦੇ ।
ਬਦਲੇ ਰੁਖ ਹਵਾਵਾਂ ਦੇ ਪਏ ਦੱਸਦੇ ਨੇ,
ਹੋ ਗਏ ਬੇਈਮਾਨ, ਇਸ਼ਾਰੇ ਮੌਸਮ ਦੇ ।
ਵੱਜਦੇ ਨੇ ਮੁੱਦਤ ਤੋਂ ਪੱਥਰ ਜੁੱਸਿਆਂ ਨੂੰ,
ਇੰਜ ਪਏ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਣ, ਇਸ਼ਾਰੇ ਮੌਸਮ ਦੇ ।
ਦਰਦ ਵਿਛੋੜੇ ਮਾਰਿਆ ਲੰਮੀਆਂ ਰਾਤਾਂ 'ਤੇ,
ਕਰਦੇ ਨੇ ਅਹਿਸਾਨ, ਇਸ਼ਾਰੇ ਮੌਸਮ ਦੇ ।
'ਆਬਿਦ' ਮੇਰੇ ਯਾਰ ਕਵੇਲੇ ਰੋਵੇਂਗਾ,
ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਪਛਾਣ ਇਸ਼ਾਰੇ ਮੌਸਮ ਦੇ ।
ਗ਼ਮ ਦੀ ਵਾਛੜ ਨਾਲ ਕਿਨਾਰਾ
ਗ਼ਮ ਦੀ ਵਾਛੜ ਨਾਲ ਕਿਨਾਰਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ।
ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਚੋਂ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦਾ ਧਾਰਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ।
ਜਿਸ 'ਤੇ ਉਂਗਲੀ ਰੱਖੀ ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਨੇ,
ਫ਼ਲਕ 'ਤੇ ਮੈਥੋਂ ਉਹੀ ਤਾਰਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ।
ਦੁਨੀਆ ਰੱਖਣ ਖ਼ਾਤਰ ਵੀ ਨਾ ਹੱਸਿਆ ਏ,
ਦਿਲ ਮੇਰੇ ਦਾ ਮਾਨ ਉਹ ਭਾਰਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ।
ਮਨ ਦੇ ਅਸਮਾਨੀਂ ਜੋ ਰੋਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਸੀ,
ਉਹੋ ਈ ਉਮੀਦ ਸਿਤਾਰਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ।
ਖੁੱਲਿਆ ਭੇਦ ਤੇ ਹੱਕ ਸੱਚ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਹੋਈ,
ਕਦ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਝੂਠਾ ਲਾਰਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ।
ਬਖਤਾਂ ਭਰਿਆ ਉਧਰ ਡੁੱਬਿਆ ਚੰਨ ਦਾ ਰੂਪ,
ਇਧਰ ਪਲਕੋਂ ਤਾਰਾ ਤਾਰਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ।
ਅੱਖੀਆਂ ਵੀ ਰੋਣਾ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ ਨੇ 'ਆਬਿਦ',
ਜਦ ਦਾ ਦਿਲ ਚੋਂ ਦਰਦ ਸਹਾਰਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ।
ਮੈਂ ਇਸ ਪਾਰ ਗਵਾਚਾ
ਮੈਂ ਇਸ ਪਾਰ ਗਵਾਚਾ ਉਹ ਉਸ ਪਾਰ ਗੁਆਚੇ ।
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਈ ਸੰਸਾਰ ਗੁਆਚੇ ।
ਏਥੇ ਸੱਸੀਆਂ ਕੋਲੋਂ ਪੁੰਨੂ ਯਾਰ ਗੁਆਚੇ,
ਹੀਰਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਮੁਟਿਆਰਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਗੁਆਚੇ ।
ਖੋਹ ਕੇ ਲੈ ਗਏ ਫੁੱਲ ਹਨੇਰੇ ਵੇਲੇ ਦੇ,
ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲੋਂ ਪੱਤਰ ਸਾਏ ਦਾਰ ਗੁਆਚੇ ।
ਬਚ ਨਈਂ ਸਕਦੀ ਬੇੜੀ ਹੁਣ ਹਿਆਤੀ ਦੀ,
ਅੱਜ ਹਿੱਕਾਂ ਚੋਂ ਸਾਹਵਾਂ ਦੇ ਪਤਵਾਰ ਗੁਆਚੇ ।
ਓਹਲੇ ਹੋਇਆ ਇੰਝ ਉਹ ਮੇਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੋਂ,
ਬੱਦਲਾਂ ਪਿੱਛੇ ਜਿਉਂ ਕੂੰਜਾਂ ਦੀ ਡਾਰ ਗੁਆਚੇ ।
ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਜਿੱਥੋਂ ਰਸਤੇ ਚਾਰ ਨਿਕਲਦੇ ਨੇ,
ਅਸੀਂ ਵੀ ਓਸੇ ਚੌਕ ਦੇ ਅੱਜ ਵਿਚਕਾਰ ਗੁਆਚੇ ।
ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਜੋ ਸਾਂਭ ਕੇ 'ਆਬਿਦ' ਰੱਖੇ ਸਨ,
ਅੱਖੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਜ ਉਹ ਵੀ ਦੋ ਚਾਰ ਗੁਆਚੇ ।
ਰਸਤੇ ਅੰਦਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ 'ਤੇ
ਰਸਤੇ ਅੰਦਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ ।
ਖ਼ਵਰੇ ਫਿਰ ਕਿਉਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਪੰਧ ਮੁੱਕਿਆ ਨਹੀਂ ।
ਮੇਰੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਦੱਬਣ ਵਾਲਿਆ! ਭੁੱਲੀਂ ਨਾ,
ਦੁਨੀਆਂ ਅੰਦਰ ਕਤਲ ਕਦੇ ਵੀ ਲੁਕਿਆ ਨਹੀਂ ।
ਸੂਲੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵੀ ਜ਼ਿੰਦਾ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ,
ਵੇਲੇ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਝੁੱਕਿਆ ਨਹੀਂ ।
ਮੌਤ ਦਾ ਸਿਹਰਾ ਓੜਕ ਬੰਨਣਾ ਪੈਂਦਾ ਏ,
ਦਾਰਾ ਅਤੇ ਸਿਕੰਦਰ ਕਬਰੀਂ ਢੁੱਕਿਆ ਨਹੀਂ ।
ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਕਸ਼ਕੌਲ ਵੀ ਭਰ ਭਰ ਦਿੱਤੇ ਨੇ,
ਫਿਰ ਵੀ ਅੱਖ ਦੀ ਝੀਲ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕਿਆ ਨਹੀਂ ।
ਮਿਰਜ਼ੇ ਵਾਂਗੂੰ ਜਿਹੜਾ ਧੰਨੀ ਹੁੰਦਾ ਏ,
ਉਹਦਾ ਕਦੇ ਵੀ ਤੀਰ ਨਿਸ਼ਾਨਿਉਂ ਉਕਿਆ ਨਹੀਂ ।
ਪੰਡ ਗ਼ਮਾਂ ਦੀ 'ਆਬਿਦ' ਆਪ ਉਠਾਵਾਂਗੇ,
ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਗ ਵਿਚ ਭਾਰ ਬਿਗਾਨਾ ਚੁੱਕਿਆ ਨਹੀਂ ।
ਕੁਝ ਹੋਰ ਰਚਨਾਵਾਂ : ਡਾ. ਬਸ਼ੀਰ ਆਬਿਦ
ਵੇਲੇ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨੂੰ ਜਿਹੜੇ ਭੁੱਲਦੇ ਨੇ
ਵੇਲੇ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨੂੰ ਜਿਹੜੇ ਭੁੱਲਦੇ ਨੇ।
ਉਹ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੱਖਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਰੁਲਦੇ ਨੇ।
ਸਹਿਮੇ ਸਹਿਮ ਬੁੱਲੇ ਤੇਰੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਦੇ,
ਅੱਜ ਵੀ ਮੇਰੇ ਜ਼ਹਿਨ ਦੇ ਵਰਕੇ ਥੁੱਲਦੇ ਨੇ।
ਏਸੇ ਲਈ ਤੇ ਰੋਣਾ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿਤਾ ਹੈ,
ਏਥੇ ਮਿਲਦੇ ਹੰਝੂ ਵੀ ਹੁਣ ਮੁੱਲ ਦੇ ਨੇ।
ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬਲਦਾ ਤਕਿਆ ਫ਼ਿਕਰਾਂ ਨੂੰ,
ਦਿਲ ਦੇ ਬੂਹੇ ਜਦ ਵੀ ਦੇਖੇ ਖੁੱਲਦੇ ਨੇ।
ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੇ ਬਰਸਾਤਾਂ ਲਾਈਆਂ ਨੇ,
ਹੰਝੂ ਮੇਰੇ ਮੋਤੀ ਬਣ ਬਣ ਡੁੱਲ੍ਹਦੇ ਨੇ।
ਪੁਤਲੀ ਵਾਂਗੂੰ ਉਹਦੀ ਸੂਰਤ ਦੇ ਜਲਵੇ,
ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਪਲ ਦਿਸਦੇ ਹਿਲਦੇ ਜੁਲਦੇ ਨੇ।
ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਲੱਗਦੀ ਏ,
ਜਦ ਵੀ 'ਆਬਿਦ' ਖ਼ੂਨੀ ਝੱਖੜ ਝੁੱਲਦੇ ਨੇ।