شاہ شرف — Shah Sharaf

شاہ شرف (1640-1724) جنہاں نوں شیخ شرف دے ناں نال وی جانیاں جاندا ہے، پنجابی دے اوہناں کویاں وچوں ہن، جنہاں نوں اسیں بالکل انگولیا ہویا ہے۔ اوہ بٹالا ضلع گورداس پور (پنجاب) دے رہن والے سن۔ شیخ محمد فاضل جو کہ قادری ستاری (لاہور) دے رہن والے سن، اوہناں نوں صوفی دھارا ولّ لے کے آئے سن۔ شاہ شرف دیاں رچناواں دوہڑے، کافیاں اتے شترناما ہن۔ اوہناں دا یقین ہے کہ جویں بیز بوٹا بنن لئی اپنے آپ نوں ختم کر لیندا ہے، اسے طرحاں بندے نوں اپنے آپ نوں خدا وچّ لین ہویاں ہی اصلی ادھیاتمکتا دے درشن ہو سکدے ہن۔ اوہناں دیاں کافیاں دا پربھاو بعد والے کویاں وچّ سپشٹ دیکھیا جا سکدا ہے۔

Shah Sharaf (1640–1724), also known as Sheikh Sharaf, was a prominent Sufi poet belonging to Batala in the Gurdaspur district. He was introduced to Sufism by Sheikh Mohammad Fazil of the Qadiri Shattari order in Lahore. His notable literary compositions include Dohras, Kafis, and Shuturnama. His poetry emphasizes that, just as a seed dissolves its individual identity to grow into a plant, a seeker must merge their identity with the Divine to attain true spiritual realization. His mystic verses exerted a clear influence on later Punjabi poets.