امرت ویلے دسحدے تے
اک لکویں جہی لوء ۔

وناں دے آننگن وچ آیا
کل سورما جو ۔

لے لے سرکاراں توں بدلے
چمکے اوہدی سنجوء ۔

پل وچ آیا عجب بے دردی
سانوں کہے جلو ۔

اوہ تے عمر دا ہسیا قیدی
کول نہ رشماں دو ۔

کندرا دے وچ یگ یگ سوں کے
چانن رشماں کھو ۔

اپنے وناں نوں مڑ کے آیا
لے نیرھاں دی چھوہ ۔

سن سن کدے کدے کجھ اتھرو
کھڑ کھڑ دیندا سو :

سنگھنے برچھاں دی بستی وچ
ستا 'ساجن کو ۔

دور کلراں دے وچ ستے
آ کے یوگی دو ۔

اس لوئِ نوں جا کے دیکھاں
پنڈ پنڈاں 'چوں ہو ۔

میریاں کلّ فریاداں ہیٹھوں
اٹھے ماں دا موہ :

کسے ولی نے آؤنا بچہ
سمیاں دی کنسوء ۔

نیرھ دا سینہ پاڑ سننج نے
جان نمانی کھوہ ۔

جہڑی قبر دے اندر دبی
آئی اودھر خوشبو ۔

کھوہے دے وچ جاں کوئی پورن
ویریاں سٹیا کوہ ۔

میرے نین 'چ اتھرو آیا
دیس دیساں 'چوں ہو ۔

ربّ جانے کوئی دور دراڈے
رہا ستارہ رو ۔

کدوں اوہ نگری نوں مڑیا
بنباساں توں جاکے ؟
کدوں اوسدے اتھرو آؤنا
عمراں دا غم کھا کے ؟

کویں گیا بنباساں نوں اوہ
اہتاں راجا جانے،
اساں تاں کسے وجوگن نینیں
تیراں ورھے پچھانے ۔

سنیاں اسدا درد ڈونگھیرا
سنیاں اوہ بہوں پیارا
کوئی آکھدا سوگ اوسدا،
پیڑ اپاونہارا ۔

کسے ونجھلیاں والے دے گھر
چاکر رہِ اوہ پلیا،
کلّ سانولا درس اوسدا
کسے نعر ن چھلیا ۔

سنیاں اسدی کلّ جوانی
وچھڑیاں سنگ بیتی ۔
سنیاں اوہ تاں مویا جیندا
زرر چراں توں پیتی ۔

جگت دے پرء دے سنگ گاوے،
'ناگ نواساں دے رہنا'
جگاں نھیر دی کالی کمبلی
تے موت سنگ بہنا ۔

اس جوبن دا حالَ اوہ پچھدا
اس ویلے جس آؤنا،
وار انتلی سننجاں ویلے
سورج نے جد سونا ۔

آتھن ویلے وچ وناں دے
حالَ دسے جگ چر دا؛
کس بھیس وچ آئی ویدنا
بھید جاندا پھردا ۔

کائی دسدی میں اک واری
جاندا گلی بلایا،
روگ اولڑے والا ساجن
اتھرو وانگ گوایا ۔

کہندا اوہ "میں نھیر اوسدی
گلی 'چ قول نبھانا؛
جدوں کدے سورج آسمانو
موت نال بجھ جانا" ۔

سارے جگّ توں پیاسا بندہ
تھلاں دا ویر پیارا،
کہن لگیا کھوہ تے آ کے
"نین بھرے جگّ سارا" ۔

رتاں نے پردیساں وچوں
خط درد دا پایا ۔
ساڈی مڑ تقدیر نہ جاگی
ہر رنگ اتھرو آیا ۔

اک تاں پنچھی پار پہاڑاں
گیا سی، اجے نہیں آیا
دوجا چراں دا برفاں پاسے
لوکاں مار مکایا ۔

تیجا پنچھی توت تے روندا
اودریا، گھبرایا ۔
چوتھا عمر دا اجے نیانا
تیرے دیس سدھایا ۔

قاصد ہو کے عمر گواؤنی
ہر سنگی فرمایا،
نوکر چلے گئے سبھ گھر نوں
سانوں آکھ پرایا ۔

چوتھا قاصد جسنے سکھیئے
ساڈا حکم وجایا،
اسنوں اک تاں گلّ ایہہ دسیں
کد ساجن گھر آیا ۔

مہکاں دا تاں آؤنا جانا
دھروں ہی کسے لکھایا،
جس رتّ توں مان سی کردی
اس رتّ میت وی آیا ؟

دوجی گلّ مسافر بارے
گھر ن جہڑا سمایا ۔
دیس تیرے دی کندرا دے وچ
چور اساڈا آیا ۔
.............................
پہلے خط وچ سپن نکھٹا۔
چنتن-دیس پار پر ستا ۔
بندی مٹدی من دی چھایا
ساہمے نور پرمنند پایا ۔

سوئی سخی ویدنا جانی
تن من کرن جدے سنگ بانی ۔
گھور بچھوہ دے من اگیان 'چ
جو اڈدی رہی امر ببان 'چ ۔1۔
(ادھوری رچنا)