فیض احمد فیض

فیض احمد فیض (1911-1984) دا جنم سیالکوٹ نیڑے کالا قادر ناں دے پنڈ وچّ ہویا ۔ اوہناں نے مڈھلی پڑھائی مسیت دے مولوی توں کیتی ۔ بعد وچّ اوہناں نے ایم.اے. انگریزی اتے عربی کیتی ۔ 1935 وچّ اوہ امرتسر دے ایم.اے.او. کالج وچّ انگریزی دے لکچرار لگے ۔ اوہناں نے 1950 اتے 1960 دے دہاکیاں وچّ پاکستان وچّ سامواد دے پھیلاء لئی کم کیتا ۔ اوہناں نوں 1951 اتے 1958 وچّ گرفتار وی کیتا گیا ۔ فیض نے رمانسواد راہیں کرانتی کاری وچار دتے ۔ اوہ مظلوماں دی آواز بن کے ابھرے ۔ اوہناں دی کویتا من اتے دماغ دوہاں تے اثر کردی ہے اتے پاٹھک نوں سوچن لئی مجبور کردی ہے ۔ اوہ درد دی گلّ کردے وی آشاوادی بنے رہندے ہن ۔ اوہناں دیاں پرمکھ رچناواں ہن: نقش-فریادی، دستِ صبا، زنداں نامہ، دستِ تہِ سنگ، سرِ وادیِ سینا، شامِ شہرِ یاراں، میرے دل میرے مسافر اتے غبارِ ایام ۔ فیض نے پنجابی وچّ بہت ہی گھٹّ رچنا کیتی ہے ۔