Tanveer Bukhari
ਤਨਵੀਰ ਬੁਖ਼ਾਰੀ
 Punjabi Kavita
Punjabi Kavita
  

Punjabi Ghazlan Tanveer Bukhari

ਪੰਜਾਬੀ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਤਨਵੀਰ ਬੁਖ਼ਾਰੀ

1. ਰਲ਼ ਕੇ ਤੌਣੀ ਲਾਓ ਜਿਹੜਾ ਕਰਦਾ ਸੀਨਾ ਜ਼ੋਰੀ ਏ

ਰਲ਼ ਕੇ ਤੌਣੀ ਲਾਓ ਜਿਹੜਾ ਕਰਦਾ ਸੀਨਾ ਜ਼ੋਰੀ ਏ ।
ਤੋੜ ਅੱਪੜੇ ਯਾ ਨਾ ਅੱਪੜੇ, ਮੈਂ ਤੇ ਗੱਲ ਚਾ ਟੋਰੀ ਏ ।

ਕੁੜੀਆਂ ਵੰਗਾਂ ਲਾਹ ਸੁੱਟੀਆਂ ਤੇ ਝੱਫ ਲਈਆਂ ਨੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ,
ਬਾਬਾ! ਤੂਈਉਂ ਈ ਚੁੱਪ ਕਰ ਜਾ, ਖੱਚ ਜੇ ਬਾਲ੍ਹਾ ਭੋਰੀ ਏ ।

ਕੱਲਿਆਂ ਪਿੜ ਦੇ ਵਿਚ ਖਲੋ ਕੇ, ਡਾਂਗਾਂ ਖਾਂਦਿਆਂ ਰਹਿਣਾ ਏਂ,
ਭੱਜ ਕੇ ਰੱਬ ਦੇ ਉਹਲੇ ਹੋਈਏ, ਅਰਸ਼ ਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਮੋਰੀ ਏ ।

ਖਾਣਾ ਪੀਣਾ ਤੇ ਮਰ ਜਾਣਾ, ਮਕਸਦ ਤੇ ਨਹੀਂ ਜੀਵਣ ਦਾ,
ਨਾਹੀਂ ਜਿਹਨੂੰ ਪੀੜ ਕਿਸੇ ਦੀ, ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਉਹ ਬੋਰੀ ਏ ।

ਨਿਰੀਆਂ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਨਾਲ 'ਬੁਖਾਰੀ' ਸੱਖਣਾ ਪੇਟ ਭਰੇਂਦਾ ਨਹੀਂ,
ਮੂੰਹ ਭੰਨ ਦਿੱਤਾ ਪਿਆਰ ਨੇ ਹੁਣ ਤਾਂ ਰੋਟੀ ਮੰਗਦੀ ਗੋਰੀ ਏ ।

2. ਉਮਰ ਪੜ੍ਹੇਂਦਿਆਂ ਬੁੱਢੀ ਹੋਈ, ਹਾਲੇ ਇਲਮ ਅੰਞਾਣਾ

ਉਮਰ ਪੜ੍ਹੇਂਦਿਆਂ ਬੁੱਢੀ ਹੋਈ, ਹਾਲੇ ਇਲਮ ਅੰਞਾਣਾ ।
ਸਮਝ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦਾਨਾ, ਜਾਹਲ ਰਹਿਯਾ ਨਿਮਾਣਾ ।

ਨਾਦਰ ਸ਼ਾਹ ਦੇ ਲਸ਼ਕਰ ਵਾਂਗੂੰ, ਮਿੱਧ ਗਿਆ ਪੈਰਾਂ ਥੱਲੇ,
ਕਿਹੜੇ ਵਸਲੋਂ ਚੇਤੇ ਆਵੇ, ਸਾਨੂੰ ਵਕਤ ਪੁਰਾਣਾ ।

ਅਸੀਂ ਬੇਹਿਰਸੇ ਜਿਹੇ ਜ਼ਰਦਾਰਾ! ਬੁਜ਼ਦਿਲ ਆਂ ਯਾ ਸੂਫ਼ੀ,
ਸਹਿ ਜਾਨੇ ਆਂ ਜ਼ੁਲਮ ਤਿਰੇ ਨੂੰ, ਸਮਝ ਕੇ ਰੱਬ ਦਾ ਭਾਣਾ ।

ਖਾ ਜਾਣਾ ਸੀ ਵੇਚ ਕੇ ਰੱਬ ਨੂੰ, ਕਰ ਕੇ ਹੇਰਾ ਫੇਰੀ,
ਜੇਕਰ ਮੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਮੈਂ ਵੀ, ਹੁੰਦਾ ਏਡ ਸਿਆਣਾ ।

ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੋਂ ਨਾਹੀਂ ਜਿਹੜੇ, ਨਿਰੇ ਮਰਨ ਲਈ ਜੰਮੇ,
ਅਸੀਂ ‘ਬੁਖਾਰੀ’ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਵਿਖਾ ਕੇ ਜਾਣਾ ।

3. ਲੈ ਗਈਆਂ ਜਦ ਖੋਹ ਕੇ ਮੈਨੂੰ, ਮੇਰੀਆਂ ਫ਼ਨਕਾਰੀਆਂ

ਲੈ ਗਈਆਂ ਜਦ ਖੋਹ ਕੇ ਮੈਨੂੰ, ਮੇਰੀਆਂ ਫ਼ਨਕਾਰੀਆਂ ।
ਬੇਮਜ਼ਾ ਹੋ ਗਈਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਸਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ।

ਤਰਸ ਨਹੀਂ ਜ਼ਾਲਿਮ ਨੂੰ ਆਇਆ, ਵੇਖ ਰੱਬਾ ਡਾਢਿਆ,
ਬਾਲਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚੁਕਾਈਆਂ, ਵਕਤ ਪੰਡਾਂ ਭਾਰੀਆਂ ।

ਕੀ ਭਲਾ ਲੱਗਾ ਰਹੇਗਾ ਹਸ਼ਰ ਤੀਕਰ ਕਰਫਿਊ,
ਰੱਖੋਗੇ ਕਦ ਤੀਕ ਇੰਝ ਹੀ ਬੰਦ ਬੂਹੇ ਬਾਰੀਆਂ ।

ਰੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਵਿਲਾਇਤੀ, ਪੈਸਿਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ,
ਸ਼ਾਇਰੀ ਸੱਖਣੀ 'ਬੁਖਾਰੀ' ਕਰਦੀ ਕੀ ਗ਼ਮਖਵਾਰੀਆਂ ।

4. ਮੇਰੀਆਂ ਤਦਬੀਰਾਂ ਤੇ ਔਗਤ ਈ ਗਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ

ਮੇਰੀਆਂ ਤਦਬੀਰਾਂ ਤੇ ਔਗਤ ਈ ਗਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ।
ਮੁੜਨ ਲੱਗਿਆਂ ਕੁਦਰਤੋਂ ਈ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈਆਂ ਬਾਰੀਆਂ ।

ਮੁੜ ਪੁਰਾਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਚੇਤਿਆਂ ਆ ਪਾਈ ਭੀੜ,
ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ ਲਾਰੀ ਤੇ ਜੋ ਸੀਟਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਸਵਾਰੀਆਂ ।

ਕੀ ਪਤਾ ਕੀ ਕੀ ਤਮਾਸ਼ੇ ਲੱਗੇ ਸਨ ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚ,
ਮੈਂ ਜੋ ਆਹਮੇ ਲਾਹਮੇ ਝਾਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਮਾਰੀਆਂ ।

ਕਰਦੇ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਤੇ ਰਾਜ,
ਚੌਧਰੀ ਕੰਮੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਕਰਦੇ ਜਿਉਂ ਸਰਦਾਰੀਆਂ ।

ਲੰਘ ਗਈ ਏ ਆਖਰੀ 'ਵੈਗਨ' ਵੀ ਹੁਣ ਤੇ ਉੱਠ ਬਹੋ,
ਗਿਣ ਲਵੀਂ 'ਤਨਵੀਰ' ਕੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਫੇਰ ਆ ਕੇ ਲਾਰੀਆਂ ।

5. ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ੰਜੀਰ ਦੀ ਈ ਕਾਫ਼ੀ ਏ ਮੈਨੂੰ ਸਜ਼ਾ

ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ੰਜੀਰ ਦੀ ਈ ਕਾਫ਼ੀ ਏ ਮੈਨੂੰ ਸਜ਼ਾ।
ਜਾਣ ਦੇ ਹੁਣ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਰੀਤ ਦੀ ਪੈਂਖੜ ਨਾ ਪਾ।

ʼਕੱਲਾ ਬਹਿ ਕੇ ਕਰਨਾ ਵਾਂ ਜਦ ਗੱਲਾਂ ਅਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ,
ਇੰਜ ਲਗਦਾ ਏ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਈ ਏ ਬੋਲਦਾ।

ਕਾਤਲ ਏ ਖ਼ੁਸ਼ਬੂਆਂ ਦਾ ਇਸ ਬਾਗ਼ ਵਿਚ ਔਂਤਰ ਕੋਈ,
ʼਵਾ ਨੇ ਸੱਖਣੀ ਝੋਲ ਅੱਡ ਕੇ ਦਿੱਤੀ ਫਜ਼ਰੀਂ ਬਦ ਦੁਆ।

ਕਰਦੇ ਓ ਕਿਉਂ ਉਹਦੀ ਛਾਂ ʼਤੇ ਮੱਲ ਮਾਰਨ ਦੇ ਯਤਨ,
ਦੋਸਤੋ ! ਜਿਹੜਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਧੁੱਪ ਨਈਂ ਜੇ ਸੇਕਦਾ।

ਰਾਤ ਦੀ ਛਾਂ ਬਣ ਗਈ ʼਤਨਵੀਰʼ ਮੈਨੂੰ ਪੋਹ ਦੀ ਸੀਤ,
ਤੇ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਧੁੱਪ ਮੈਨੂੰ ਹਾੜ੍ਹ ਵਾਂਗੂੰ ਸਾੜਿਆ।

6. ਹਿਯਾਤੀ ਦੋਸਤੋ ਜੇ ਕਰਬਲਾ ਏ

ਹਿਯਾਤੀ ਦੋਸਤੋ ਜੇ ਕਰਬਲਾ ਏ ।
ਸ਼ਹਾਦਤ ਪਾਉਣ ਦਾ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਚਾ ਏ ।

ਮੈਂ ਅੱਖੀਆਂ ਮੀਟ ਕੇ ਪਿਆ ਵੇਖਨਾਂ ਵਾਂ,
ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਖੜਾ ਏ ।

ਨਿਸੂੰਹਾਂ ਬੰਦਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਤੋਂ,
ਕਿਤਾਬਾਂ 'ਚੋਂ ਭਲਾ ਕੀ ਟੋਲਦਾ ਏ ।

ਕਿਰੀ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਇੰਜ ਅੱਖਰ ਲਬਾਂ 'ਚੋਂ,
ਜਿਵੇਂ ਝੋਲੀ 'ਚ ਮੋਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਏ ।

ਕੋਈ ਝਾਲੂ ਨਾ ਬਣਦਾ ਏਸ ਦਾ ਵੀ,
'ਬੁਖ਼ਾਰੀ' ਵੀ ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਏ ।

7. ਦਰਦ ਦਾ ਮੌਸਮ ਵੀ ਕੀ ਏ, ਦਿਲਲਗੀ ਏ ਹੋਰ ਕੀ

ਦਰਦ ਦਾ ਮੌਸਮ ਵੀ ਕੀ ਏ, ਦਿਲਲਗੀ ਏ ਹੋਰ ਕੀ ?
ਪੀੜ ਦਾ ਬੂਟਾ ਏ ਬਸ ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਏ ਹੋਰ ਕੀ ?

ਆਪ ਈ ਟਲ ਜਾਏਗੀ ਯਾ ਮੈਨੂੰ ਪੈਸੀ ਟਾਲਣੀ,
ਰੋਜ਼ ਵਾਗੂੰ ਇਕ ਬਲਾ ਸਿਰ ਤੇ ਖੜੀ ਹੈ ਹੋਰ ਕੀ ।

ਮੇਰੀ ਤੇ ਜਗ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਬਸ ਜਾਣ ਲਉ,
ਸੋਹਣਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਏ ਹੋਰ ਕੀ ।

ਆ ਗਿਐ ਸੂਰਜ ਹਵਾ ਨੇਜ਼ੇ 'ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਆ ਗਿਐ,
ਸੋਚਨਾਂ ਵਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਖ਼ਬਰੇ ਸੋਚਦੀ ਏ ਹੋਰ ਕੀ ?

ਕੀਤੀਆਂ 'ਤਨਵੀਰ' ਨੇ ਕੁਝ ਤਿਤਲੀਆਂ ਬੋਤਲ 'ਚ ਬੰਦ,
ਵੇਖੀਏ ਤੇ ਹਰ ਗ਼ਜ਼ਲ ਉਡਦੀ ਪਰੀ ਏ ਹੋਰ ਕੀ ।

8. ਸ਼ਿਅਰ ਸੋਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਟੂੰਬਾਂ ਉਹਨੂੰ ਘੜਵਾ ਦਿਆਂ

ਸ਼ਿਅਰ ਸੋਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਟੂੰਬਾਂ ਉਹਨੂੰ ਘੜਵਾ ਦਿਆਂ ।
ਸੋਚ ਸ਼ੈ ਹੋਵੇ ਕੋਈ ਤੇ ਉਸਦੇ ਨਾਵੇਂ ਲਾ ਦਿਆਂ ।

'ਵਾਜ ਦੇਵੇ ਯਾ ਨਾ ਦੇਵੇ ਓਸਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੈ ਇਹ,
ਫ਼ਰਜ਼ ਏ ਇਕਵਾਰ ਉਹਦਾ ਬੂਹਾ ਤੇ ਖੜਕਾ ਦਿਆਂ ।

ਮੰਨਿਆਂ ਹੋ ਜਾਏਗਾ ਦੋ ਵਕਤ ਦੀ ਰੋਟੀ ਦਾ ਆਹਰ,
ਘਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਿਵੇਂ ਅਖ਼ਬਾਰ ਵਿਚ ਛਪਵਾ ਦਿਆਂ ।

ਖ਼ਤਮ ਹੋਵਣ ਫ਼ਾਸਿਲੇ ਤੇ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ ਤੇਰ-ਮੇਰ
ਜੀ ਕਰੇ 'ਤਨਵੀਰ' ਕੰਧਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਈ ਢ੍ਹਾ ਦਿਆਂ ।

9. ਕਿਸੇ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਖਹਾ ਬੈਠੇ ਖੁਰਾ ਅਪਣਾ

ਕਿਸੇ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਖਹਾ ਬੈਠੇ ਖੁਰਾ ਅਪਣਾ ।
ਅਸੀਂ ਕੀ ਹਾਂ ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਹਾਂ ਕੀ ਹੁਣ ਦਸੀਏ ਪਤਾ ਅਪਣਾ ।

ਤਿਰੇ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਵੀ ਮੈਂ ਤਾਰੇ ਗਿਣਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸਾਂ,
ਤਿਰੇ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਮਗਰੋਂ ਵੀ ਹੈ ਓਹੀ ਰਤਜਗਾ ਅਪਣਾ ।

ਪਤਾ ਸੀ ਝੱਖੜਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨਾਮੇ ਦਾ, ਤੇ ਮੁੜ ਕਾਹਨੂੰ,
ਮੈਂ ਨਾਜ਼ਕ ਸ਼ਾਖ ਉੱਤੇ ਪਾ ਲਿਆ ਸੀ ਆਲ੍ਹਣਾ ਅਪਣਾ ।
ਤਿਰੇ ਪੈਰੀਂ ਵੀ ਕੰਡੇ ਨੇ, ਮਿਰੇ ਪੋਟੇ ਵੀ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਨੇ,
ਮਿਰਾ ਦਾਰੂ ਵੀ ਹੋ ਜਾਸੀ, ਉਪਾ ਕਰ ਦੋਸਤਾ ਅਪਣਾ ।
ਬੜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਕਿਸ ਰੰਗਣ 'ਚ ਆਇਆ ਵਾਂ,
ਪਛਾਤਾ ਈ ਕਿ ਨਈਂ ਖ਼ਬਰੇ, 'ਬੁਖ਼ਾਰੀ' ਆਂ ਤਿਰਾ ਅਪਣਾ ।

10. ਵੈਰ ਵਿਰੋਧ ਨੇ ਅੱਤਾਂ ਚਾਈਆਂ, ਪਿਆਰਾਂ ਦਾ ਰਬ ਵਾਰਸ

ਵੈਰ ਵਿਰੋਧ ਨੇ ਅੱਤਾਂ ਚਾਈਆਂ, ਪਿਆਰਾਂ ਦਾ ਰਬ ਵਾਰਸ ।
ਫਿੱਕੇ ਪੈਂਦੇ ਜਾਣ ਯਰਾਨੇ, ਯਾਰਾਂ ਦਾ ਰਬ ਵਾਰਸ ।

ਡੁਬਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਕਹਾਣੀ ਛੇਕੜ ਤੇ ਆ ਪੁੱਜੀ,
ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਦੇ ਕੀਤੇ ਕੌਲ 'ਕਰਾਰਾਂ ਦਾ ਰਬ ਵਾਰਸ ।

ਗਾਟੇ ਤੋੜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਪੰਡਾਂ ਫਾਹ ਨਾ ਮਾਰਨ ਕਿਧਰੇ,
ਭਾਰੇ ਚਾਈ ਫਿਰਦੇ ਦੁਨੀਆਂ-ਦਾਰਾਂ ਦਾ ਰਬ ਵਾਰਸ ।

ਲਿਓੜ ਲੱਥਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਜੋ ਕੱਜਣ ਕੱਜੀ ਖੜ੍ਹੀਆਂ,
ਵੇਲੇ ਦੇ ਸ਼ਰਲਾਟਿਆਂ ਵਿਚ ਦੀਵਾਰਾਂ ਦਾ ਰਬ ਵਾਰਸ ।

ਵੇਖਣ ਪਏ 'ਤਨਵੀਰ' ਚੁਪੀਤੇ ਸਾਕੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲੇ,
ਅੱਜ ਸਮੇਂ ਦੇ ਠੇਕੇ ਵਿਚ ਮੈਖ਼ਾਰਾਂ ਦਾ ਰਬ ਵਾਰਸ ।

11. ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਏ ਤੇ ਆਪੇ ਕਰ ਲਵੋ ਕੋਈ ਉਪਾ

ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਏ ਤੇ ਆਪੇ ਕਰ ਲਵੋ ਕੋਈ ਉਪਾ ।
ਉਹ ਤੇ ਦਾਰੂ ਦੇਣ ਦੀ ਥਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕੇ ਟੁਰ ਗਿਆ ।

ਤੋੜਨਾ ਈਂ ! ਜੇ ਜ਼ਰੂਰੀ, ਇੱਕ ਪਾਸੇ, ਕਰਕੇ ਤੋੜ,
ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਕਿਰਚਾਂ ਖਿੰਡਣ ਇਹ ਠੀਕ ਨਈਓਂ ਬੇਲੀਆ ।

ਕੀ ਏ ਜੇ ਕਰ ਚੜ੍ਹ ਗਈ, ਘੂਕੀ ਜ਼ਰਾ ਕੁ ਜ਼ਹਿਰ ਦੀ,
ਸੱਧਰਾਂ ਦੀ ਨਾਗਣੀ ਦੱਸੋ ਕਿਹਨੂੰ ਨਈਂ ਡੰਗਿਆ ।

ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੇ ਪੈਂਡੇ ਵਿਚ ਵੀ, ਸੀ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਾਲ,
ਪਰ ਸਫ਼ਰ ਜਗਰਾਤਿਆਂ ਦਾ ਕੱਲਿਆਂ ਕਰਨਾ ਪਿਆ ।

ਛਾਂ ਗ਼ਜ਼ਲ ਦੀ ਮਾਨਣੀ 'ਤਨਵੀਰ' ਤਦ ਹੁੰਦੀ ਨਸੀਬ,
ਦਿਲ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਉਗ ਆਵੇ ਜੇ ਬੂਟਾ ਪੀੜ ਦਾ ।

 

To veiw this site you must have Unicode fonts. Contact Us

punjabi-kavita.com