Punjabi Kavita
Professor Karam Haideri
 Punjabi Kavita
Punjabi Kavita
  

Punjabi Ghazlan Professor Karam Haideri

ਪੰਜਾਬੀ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਪ੍ਰੋਫ਼ੈਸਰ ਕਰਮ ਹੈਦਰੀ

1. ਫ਼ਰਕ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਐਸੇ ਪਾਏ

ਫ਼ਰਕ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਐਸੇ ਪਾਏ, ਕੂੜਿਆਂ ਸੱਜਣਾਂ, ਝੂਠੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ।
ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੱਖੀਉਂ ਉਹਲੇ, ਹੋਈਆਂ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਸਭ ਰੀਤਾਂ ।

ਰਾਹ ਨਾ ਮੱਲ ਖਲੋਂਦਾ ਕੋਈ, ਵੈਰੀ ਹੋਰ ਨਾ ਹੁੰਦਾ ਕੋਈ,
ਹਰ ਰਾਹੀ ਦੇ, ਅੱਗੇ ਆਵਣ, ਅਪਣੀਆਂ ਸੋਚਾਂ, ਅਪਣੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ।

ਸੋਹਣੇ ਮੁੱਖੜੇ ਪਾਉਣ ਭੁਲੇਖੇ, ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਕਰੀਏ ਲੇਖੇ,
ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝਾਵਾਂ ਦਿਲ ਨੂੰ, ਦਿਲ ਭੈੜਾ ਪਰ ਮੰਨੇ ਵੀ ਤਾਂ ।

ਕੱਚੇ ਮਿੱਤਰ, ਬਣ ਕੇ ਸੱਕੇ, ਧੋਖੇ ਦੇਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੱਕੇ,
ਕਾਂਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਡੁਬੋਵਣ, ਕਦੀ ਨਾ ਲਾਵਣ ਤੋੜ ਪ੍ਰੀਤਾਂ ।

ਜਿਹੜੇ ਬਾਗ਼ ਬਗ਼ੀਚਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੀ ਰੰਗ ਨਿਰਾਲੇ,
ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ-ਲਾ ਚੁੰਮਣ, ਮਾਲੀਆਂ ਕੋਲੇ ਕਰਨ ਕੁਰੀਤਾਂ ।

ਮੈਂ ਪਿਆ ਤੱਕਾਂ, ਸਮਝ ਨਾ ਸੱਕਾਂ, ਹੱਸਾਂ ਯਾ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਰੋਵਾਂ,
ਜਿਹੜੇ ਆਪ ਨੇ ਭਟਕੇ ਹੋਏ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪਏ ਕਰਨ ਨਸੀਹਤਾਂ ।

ਬਹੁਤੀਆਂ ਵਾਅਜ਼ਾਂ, ਕਰਨੇ ਵਾਲੇ, ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਸਮਝਾਉਣ 'ਕਰਮ' ਨੂੰ,
ਦਿਲ ਜੇ ਉਜੜੇ ਰਹੇ ਤਾਂ ਕੀਵੇਂ, ਹੋਣਗੀਆਂ ਆਬਾਦ ਪ੍ਰੀਤਾਂ ।
(ਕਾਂਗ=ਹੜ੍ਹ, ਵਾਅਜ਼=ਧਾਰਮਿਕ ਤਕਰੀਰ)

2. ਸੁਣ ਸੁਣ ਵੈਰ-ਹਸਦ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ

ਸੁਣ ਸੁਣ ਵੈਰ-ਹਸਦ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਦਿਲ ਪ੍ਰਤਾਣਾ ਕੀ ?
ਦੀਵਾ ਬਣ ਕੇ ਬਲਣਾ ਏਂ ਤਾਂ, ਫੂਕਾਂ ਤੋਂ ਘਬਰਾਣਾ ਕੀ ।

ਦਿਲ ਭੈੜਾ ਏ ਅਜਲੀ ਪਾਗਲ, ਪਾਗਲ ਨੂੰ ਸਮਝਾਣਾ ਕੀ ?
ਇਕ ਖੇੜੇ ਤੋਂ ਪੁੱਗਣ ਖ਼ਾਤਰ, ਰੋਜ਼ ਦਾ ਖੇੜਾ ਪਾਉਣਾ ਕੀ ?

ਦੁੱਖ ਸਭ ਜਰੀਏ 'ਸੀ' ਨਾ ਕਰੀਏ, ਹਸ ਹਸ ਜੀਵੀਏ ਹਸ ਹਸ ਮਰੀਏ,
ਪਿਆਰ ਵਿਹਾਰ ਬਣਾ ਕੇ ਅਪਣਾ, ਰੋਣਾ ਕੀ ਕੁਰਲਾਣਾ ਕੀ ।

ਸਰਘੀ ਵੇਲੇ, ਵਾ ਜੋ ਝੁੱਲੀ, ਲੈ ਗਈ ਇਸ ਦੀ, ਖ਼ਾਕ ਉਡਾ ਕੇ,
ਜਾਨ ਦੀ ਬਾਜ਼ੀ ਲਾ ਕੇ ਅਪਣੀ, ਖੱਟ ਕੇ ਗਿਆ ਪ੍ਰਵਾਨਾ ਕੀ ।

ਤਨ ਦੀਆਂ ਤਣੀਆਂ, ਅੱਖਰ ਬਣੀਆਂ, ਮਨ ਦੀਆਂ ਸੱਧਰਾਂ ਰਮਜ਼ਾਂ,
ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਆਪ ਕਹਾਣੀ ਹੋਏ, ਲਿਖੀਏ ਹੋਰ ਅਫ਼ਸਾਨਾ ਕੀ ।

ਦਿਲਬਰ ਨਾਲ ਵਿਛੋੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਬੈਠੇ ਹਾਂ ਹੈਰਾਨ 'ਕਰਮ'
ਟੁੱਟੇ ਦਿਲ ਨਾ, ਜੁੜਦੇ ਮੁੜਕੇ, ਕਰੀਏ ਆਣ ਬਹਾਨਾ ਕੀ ।
(ਹਸਦ=ਜਲਣ,ਈਰਖਾ, ਅਜਲੀ=ਮੁੱਢ ਤੋਂ)

3. ਕਿਸੇ ਨਾ ਬੂਹਾ ਆ ਖੜਕਾਉਣਾ

ਕਿਸੇ ਨਾ ਬੂਹਾ ਆ ਖੜਕਾਉਣਾ, ਕਿਹੜਾ ਮੇਰਾ ਦਰਦੀ ।
ਐਵੇਂ ਬਹਿ ਕਨਸੂਆਂ ਲੈਨਾਂ, ਕੁੰਡੀ ਲਾਕੇ ਘਰ ਦੀ ।

ਇਕ ਇਕ ਕਰ ਕੇ ਡੁਬਦੇ ਜਾਂਦੇ, ਆਸਾਂ ਵਾਲੇ ਤਾਰੇ,
ਦੇਖਾਂ ਖ਼ੌਰੇ ਥੱਮਦੀ ਹੋਵੇ, ਲੰਮੀ ਰਾਤ ਹਿਜਰ ਦੀ ।

ਉਸ ਬਸਤੀ ਵਿੱਚ ਡੇਰੇ ਲਾ ਲਏ, ਦੁੱਖਾਂ ਦਰਦਾਂ ਪੀੜਾਂ,
ਜਿੱਥੇ ਅੱਗੇ ਗੌਲਦੀ ਪਈ ਸੀ, ਯਾਦ ਕਿਸੇ ਦਿਲਬਰ ਦੀ ।

ਜੀਹਦੇ ਅੱਗੇ ਲੱਪ ਬਹਾਈਏ, ਉਹੋ ਬੁਕ ਬੁਕ ਰੋਵੇ,
ਸਾਵਣ ਦੀ ਘਟ ਇਹ ਅੱਖ ਮੇਰੀ, ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਵਰ੍ਹਦੀ ।

ਚੰਗੀ ਰਹਿ ਗਈ ਛਾਲਾਂ ਲਾ ਕੇ ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡੁੱਬੀ,
ਇਸ਼ਕ ਝਨਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਲਾਂ ਉੱਤੇ, ਸੋਹਣੀ ਲਗਦੀ ਤਰਦੀ ।

ਕੁੱਝ ਅਪਣੇ ਕੁੱਝ ਉਹਨੇ ਦਿੱਤੇ, 'ਤੇ ਕੁੱਝ ਦੁਨੀਆਂ ਦਿੰਦੀ,
ਜਾਨ ਨਿਮਾਣੀ 'ਹੈਦਰ' ਜੀ ਦੀ ਦੁਖੜੇ ਜਾਂਦੀ ਜਰਦੀ ।

 

To veiw this site you must have Unicode fonts. Contact Us

punjabi-kavita.com