Muhammad Boota
ਮੁਹੰਮਦ ਬੂਟਾ
 Punjabi Kavita
Punjabi Kavita
  

ਬਾਰਾਂਮਾਹ-ਸ਼ੀਰੀਂ ਤੇ ਸੀਹਰਫ਼ੀ ਮੁਹੰਮਦ ਬੂਟਾ

ਬਾਰਾਂਮਾਹ-ਸ਼ੀਰੀਂ

ਚੇਤਰ ਮਾਹ ਚੜ੍ਹਿਆ ਮੰਦਾ ਸਾਲ ਮੈਨੂੰ, ਦੂਤਾਂ ਕੰਤ ਥੀਂ ਚਾ ਅਕੰਤ ਕੀਤਾ
ਖੇਤ ਖੇਤ ਬਸੰਤ ਖਿੜੰਤ ਬੇਲੀ, ਮੇਰਾ ਰੰਗ ਬਸੰਤ ਬਸੰਤ ਕੀਤਾ
ਮੇਰੇ ਤੋੜ ਦੇ ਜੋੜ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੂਤਾਂ, ਮੈਂ ਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਬੇਅੰਤ ਚਾ ਅੰਤ ਕੀਤਾ
ਮੇਰਾ ਬੂਟਿਆ ਬਾਝ ਸਨਮ ਦਿਲਬਰ, ਮੰਦਾ ਬਾਬ ਉਸ ਚਿੰਤ ਅਚਿੰਤ ਕੀਤਾ ।੧।

ਚੜ੍ਹੇ ਮਾਹ ਬਿਸਾਖ ਵੇ ਸਾਖ ਲੱਗੀ, ਚਾ ਬਿਸਾਖ ਦੂਤਾਂ ਦੂਤਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੇ
ਖੋਲ੍ਹ ਵਾਲ ਡੋਲੀ ਨੈਣ ਨੈਣ ਝੋਲੀ, ਬਿਨਾਂ ਲਾਲ ਹੋਏ ਦੀਦੇ ਲਾਲ ਮੇਰੇ
ਦੂਤਾਂ ਚਾ ਫਾਹੀਆਂ ਪਾ ਫਾਹੀਆਂ ਮੈਂ, ਸਾਈਆਂ ਤੁਧ ਸਾਈਆਂ ਜਾਲ ਜਾਲ ਮੇਰੇ
ਮੇਰਾ ਬੂਟਿਆ ਵੇਖ ਲਏ ਹਾਲ ਅੱਖੀਂ, ਆਖੀਂ ਪਾਸ ਜਾ ਕੇ ਜਾਨੀ ਹਾਲ ਮੇਰੇ ।੨।

ਜੇਠ ਹੇਠ ਮੈਂ ਇਸ਼ਕ ਅਲਸੇਠ ਆਈਆਂ, ਹੋਇਆ ਸੇਜ ਦਾ ਪਲੰਘ ਪਲੰਗ ਮੇਰਾ
ਬਿਨਾਂ ਕੰਤ ਮੈਂ ਅੰਤ ਅਕੰਤ ਹੋਈਆਂ, ਰੱਬਾ ਮੇਲ ਫ਼ਰਹਾਦ ਮਲੰਗ ਮੇਰਾ
ਦੂਤੀ ਸੰਗ ਕਰਕੇ ਨਾਹੀਂ ਸੰਗ ਕਰਕੇ, ਜੀ ਸੰਗ ਕਰਕੇ ਤੋੜ ਸੰਗ ਮੇਰਾ
ਰੱਜ ਬੂਟਿਆ ਵਸਲ ਨਾ ਜਾਮ ਪੀਤਾ, ਪਿਆ ਪੀਆ ਜੀਆ ਹੁਣ ਤੰਗ ਮੇਰਾ ।੩।

ਚੜ੍ਹੇ ਮਾਹ ਹਾੜੇ ਬੈਠੀ ਕਰਾਂ ਹਾੜੇ, ਅਸਾਂ ਦੁੱਖ ਹਾੜੇ ਹਾੜੇ ਅੰਤ ਸਾਰੇ
ਇਕ ਜਾਨ ਮੇਰੀ ਦੁੱਖ ਜਾਣ ਲੱਖਾਂ, ਸਾਥੀਂ ਸੁਖ ਹੋ ਗਏ ਉਡੰਤ ਸਾਰੇ
ਸਈਆਂ ਕੌਂਤ ਲੈ ਕੇ ਸੌਣ ਸੇਜ ਉਤੇ, ਸਾਡੀ ਕੰਤ ਬਿਨ ਸੇਜ ਅਕੰਤ ਵਾਰੇ
ਤਕੀਆ ਬੂਟਿਆ ਰੱਬ ਤੇ ਰਖਿਆ ਮੈਂ, ਕਦੀ ਮੇਲਸੇਗਾ ਨਾਲ ਕੰਤ ਪਿਆਰੇ ।੪।

ਸਾਵਣ ਮਾਹ ਚਮਕੀ ਕੜਕ ਮਾਰ ਬਿਜਲੀ, ਘਟਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਆਈਆਂ ਨੇ
ਓਧਰ ਅੰਬਰ ਝੜੀਆਂ ਏਧਰ ਨੈਣ ਝੜੀਆਂ, ਦੋਹਾਂ ਖ਼ੂਬ ਝੜੀਆਂ ਅੰਬਰਾਂ ਲਾਈਆਂ ਨੇ
ਝੂਲਾ ਝੂਲਦਾ ਨਾ ਅਚਨਚੇਤ ਦੂਤਾਂ, ਦੇ ਕੇ ਸਾਹ ਵਿਸਾਹ ਵਿਸਾਹੀਆਂ ਨੇ
ਕੀਤੀ ਬੂਟਿਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾਲ ਸਾਡੇ, ਆਵੇ ਪੇਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਈਆਂ ਨੇ ।੫।

ਭਾਦਰੋਂ ਭਾਹ ਲਗੀ ਇਸ਼ਕ ਤਨ ਮੇਰੇ, ਹੋਇਆ ਜਿਗਰ ਤਮਾਮ ਕਬਾਬ ਸ਼ੀਰੀਂ
ਮੇਰੇ ਖ਼ਾਨ ਸੁਲਤਾਨ ਫ਼ਰਹਾਦ ਸਾਈਆਂ, ਜਾਨ ਜਾਨ ਥੀਂ ਜਾਣ ਗ਼ੁਲਾਮ ਸ਼ੀਰੀਂ
ਮਤਾਂ ਕਹੇਂ ਪਿਆਰਿਆ ਸੱਜਣਾ ਵੇ, ਕਰਦੀ ਸੇਜ ਤੇ ਪਈ ਆਰਾਮ ਸ਼ੀਰੀਂ
ਮੌਜੀ ਬੂਟਿਆ ਇਸ਼ਕ ਜੱਲਾਦ ਤੇਰਾ, ਦੇਂਦਾ ਚੈਨ ਨਾਹੀਂ ਸੁਬ੍ਹਾ ਸ਼ਾਮ ਸ਼ੀਰੀਂ ।੬।

ਅਸੂਜ ਪੈਣ ਆਂਸੂ ਛਮ ਛਮ ਝੋਲੀ, ਸਾਨੂੰ ਗ਼ਮ ਫ਼ਰਹਾਦ ਫ਼ਕੀਰ ਦਾ ਜੇ
ਵੇਖ ਹਾਲ ਉਸਦਾ ਕਰਨਾ ਰਹਿਮ ਲੋਕੋ, ਆਜਜ਼ ਹਾਲ ਫ਼ਕੀਰ ਦਿਲਗੀਰ ਦਾ ਜੇ
ਵਾਲ ਵਾਲ ਉਸਦਾ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪਿਆ ਜਾਲ ਅਸਾਂ ਤਕਦੀਰ ਦਾ ਜੇ
ਐਪਰ ਬੂਟਿਆ ਛੈਲ ਉਹ ਮੱਸ ਭਿੰਨਾ, ਫਿਰੇ ਮਾਰਿਆ ਇਸ਼ਕ-ਸ਼ਮਸ਼ੀਰ ਦਾ ਜੇ ।੭।

ਕੱਤਕ ਮਾਹ ਜਾਲਾਂ ਕਬ ਤਕ ਦੁਖ ਲੋਕੋ, ਦਮ ਦਮ ਸਨਮ ਦਾ ਗ਼ਮ ਮੈਨੂੰ
ਮੰਜੀ ਇਸ਼ਕ ਬਖ਼ੀਲ ਜਲਾਦ ਜ਼ਾਲਮ, ਦਿਲ ਤੇ ਦਰਦ ਫ਼ਰਾਕ ਸਿਤਮ ਮੈਨੂੰ
ਦਮ ਦਮ ਪਰ ਗ਼ਮ ਸਿਤਮ ਕਰਦੇ, ਰੱਬਾ ਮੇਲ ਫ਼ਰਹਾਦ ਸਨਮ ਮੈਨੂੰ
ਡਿੱਠੇ ਬੂਟਿਆ ਜੰਮ ਮੈਂ ਗ਼ਮ ਭਾਰੇ, ਭੁਲ ਗਏ ਮਾਪੇ ਆਪੇ ਜੰਮ ਮੈਨੂੰ ।੮।

ਚੜ੍ਹੇ ਮਾਹ ਮੱਘਰ ਪਿਆ ਇਸ਼ਕ ਮਗਰ, ਵਾਂਗ ਕੂੰਜ ਦੇ ਔਂਸੀਆਂ ਪਾਨੀਆਂ ਮੈਂ
ਵੇਖਾਂ ਰਾਹ ਤੇਰਾ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮਹਿਲ ਉਤੇ, ਖਲੀ ਰਾਹੀਆ ਕਾਗ ਉਡਾਨੀਆਂ ਮੈਂ ।
ਕਦੀ ਮੋੜ ਮੁਹਾਰ ਇਕ ਵਾਰ ਮੈਂ ਤੇ, ਤੈਥੋਂ ਵਾਰਨੇ ਵਾਰਨੇ ਜਾਨੀਆਂ ਮੈਂ
ਐਪਰ ਬੂਟਿਆ ਬਾਝ ਫ਼ਰਹਾਦ ਸਾਈਂ, ਤਾਰੇ ਗਿਣਦਿਆਂ ਰਾਤ ਲੰਘਾਨੀਆਂ ਮੈਂ ।੯।

ਚੜ੍ਹਿਆ ਪੋਹ ਸਿਆਲੇ ਤੇ ਪੈਣ ਪਾਲੇ, ਲੰਮੀ ਹਿਜਰ ਫ਼ਰਾਕ ਦੀ ਰੈਣ ਬੇਲੀ
ਰਾਤੀਂ ਗਿਣਾਂ ਤਾਰੇ ਮੇਰੇ ਚੰਦ ਤਾਰੇ, ਸਾਰੀ ਰੈਣ ਬੈਠੀ ਕਰਾਂ ਵੈਣ ਬੇਲੀ
ਨੈਣ ਪੈਣ ਡੋਲੀ ਲੈਣ ਚੈਨ ਨਾਹੀਂ, ਵੈਣ ਵੈਣ ਕਰਦੀ ਰੈਣ ਰੈਣ ਬੇਲੀ
ਸਖ਼ਤ ਬੂਟਿਆ ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਮੁਆਮਲੇ ਨੇ, ਅੱਲ੍ਹਾ ਪੇਸ਼ ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੇ ਪੈਣ ਬੇਲੀ ।੧੦।

ਚੜ੍ਹਿਆ ਮਾਘ ਮਾਹੀ ਤੜਫ਼ਾਂ ਵਾਂਗ ਮਾਹੀ, ਤੇਰੇ ਇਸ਼ਕ ਨੇ ਫਾਹੀਆਂ ਪਾਈਆਂ ਮੈਂ
ਤੇਰੇ ਦਰਦ ਫ਼ਰਾਕ ਹਲਾਕ ਕੀਤੀ, ਰੋ ਰੋ ਅੱਖੀਆਂ ਖ਼ੂਨ ਡੁਬਾਈਆਂ ਮੈਂ
ਅਗੇ ਰੱਬ ਦੇ ਕੂਕ ਫ਼ਰਿਆਦ ਮੇਰੀ, ਤੈਥੋਂ ਦੂਤੀਆਂ ਜੁਦਾ ਕਰਾਈਆਂ ਮੈਂ
ਨਿਹੁੰ ਬੂਟਿਆ ਲਾ ਨਾ ਸੁਖ ਪਾਇਆ, ਨਿਜ ਸਾਈਆਂ ਪਾਈਆਂ ਸਾਈਆਂ ਮੈਂ ।੧੧।

ਚੜ੍ਹੇ ਮਾਹ ਫੱਗਣ ਰੱਬਾ ! ਮੇਲ ਸੱਜਣ, ਮੈਨੂੰ ਦਰਦ ਫ਼ਰਾਕ ਸਤਾਇਆ ਏ
ਗੱਲਾਂ ਮਨ ਦੀਆਂ ਮਨ ਦੀਆਂ ਮਨ ਰਹੀਆਂ, ਜਾਨੀ ਰੱਜ ਕੇ ਗਲ ਨਾ ਲਾਇਆ ਏ
ਫਿਰੇ ਖੁਆਰ ਲਾਚਾਰ ਫ਼ਰਹਾਦ ਮੇਰਾ, ਸਾਨੂੰ ਓਸਦੇ ਸਾੜ ਜਲਾਇਆ ਏ
ਅਸਾਂ ਬੂਟਿਆ ਦਰਦ ਫ਼ਰਾਕ ਅੰਦਰ, ਸਾਰਾ ਰੋਂਦਿਆਂ ਸਾਲ ਲੰਘਾਇਆ ਏ ।੧੨।

ਸੀਹਰਫ਼ੀ

ਬੇ ਬਹੁਤ ਦਰਾਜ਼ ਉਹ ਬੁਰਜ ਉੱਚਾ,
ਜਿੱਥੇ ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਝੰਡੜੇ ਝੁੱਲਦੇ ਨੀ ।
ਏਹ ਇਸ਼ਕ ਬਾਜ਼ਾਰ ਬੇਪਾਰ ਡਾਹਢਾ,
ਜਿਥੇ ਸੌਦੜੇ ਸਿਰਾਂ ਦੇ ਤੁੱਲਦੇ ਨੀ ।
ਫਿਰਨ ਕਾਲੜੇ ਮਾਤਮੀ ਵੇਸ ਕਰਕੇ,
ਆਸ਼ਿਕ ਭੌਰ ਮੁਸ਼ਤਾਕ ਜੋ ਫੁੱਲ ਦੇ ਨੀ ।
ਕੈਦੀ ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਬੂਟਿਆ ਲੈਨ ਤਰਲੇ,
ਗਲੋਂ ਜ਼ੁਲਫ਼ ਦੇ ਤੌਕ ਨਾ ਖੁਲ੍ਹਦੇ ਨੀ ।

ਜੀਮ ਜਾ ਡਿਠਾ ਸੋਹਣਾ ਬੁਤ ਖ਼ਾਨੇ,
ਮੱਥੇ ਤਿਲਕ ਤੇ ਬਗ਼ਲ ਕੁਰਆਨ ਦਿਸਦਾ ।
ਇਕ ਹਥ ਮਾਲਾ ਇਕ ਹਥ ਤਸਬੀਹ,
ਨਾ ਓਹ ਹਿੰਦੂ ਤੇ ਨਾ ਮੁਸਲਮਾਨ ਦਿਸਦਾ ।
ਕੀਤਾ ਯਾਰ ਦਾ ਮਜ਼ਹਬ ਕਬੂਲ ਮੈਂ ਭੀ,
ਓਸੇ ਵਿਚ ਇਸਲਾਮ ਈਮਾਨ ਦਿਸਦਾ ।
ਮੁਹੰਮਦ ਬੂਟਿਆ ਚਮਕਦਾ ਹਰ ਤਰਫ਼ੋਂ,
ਜਲਵਾ ਯਾਰ ਦਾ ਵਿਚ ਜਹਾਨ ਦਿਸਦਾ ।

ਦਾਲ ਦਰਸ ਪਰੀਤ ਪਰੇਮ ਵਾਲੇ,
ਪੜ੍ਹਦੇ ਪੱਟੀਆਂ ਪੀਰ ਮੁਗ਼ਾਨ ਡਿੱਠੇ ।
ਭੁਲਾ ਸਬਕ ਤੇ ਹੋਰ ਧਿਆਨ ਵਿਚੋਂ,
ਉਲਫ਼ਤ ਅਲਫ਼ ਦੀ ਵਿਚ ਹੈਰਾਨ ਡਿੱਠੇ ।
ਲੰਮਾਂ ਇਲਮ ਏ ਪਿੱਟਣਾ ਅਮਲ ਬਾਹਜੋਂ,
ਨੁਕਤੇ ਨਾਮ ਦੇ ਤੇ ਕੁਰਬਾਨ ਡਿੱਠੇ ।
ਇਸਮ ਅਲਾ ਦਾ ਬੂਟਿਆ ਯਾਦ ਕਰਦੇ,
ਅੱਠੇ ਪਹਿਰ ਵਿਚ ਏਸ ਧਿਆਨ ਡਿੱਠੇ ।

ਸ਼ੀਨ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਉੜਦ ਬਾਜ਼ਾਰ ਅੰਦਰ,
ਅਸਾਂ ਸਾਧ ਤੇ ਚੋਰ ਇਕ ਜਾ ਡਿੱਠੇ ।
ਉਪਰ ਸ਼ਾਖ਼ ਸ਼ਗੂਫ਼ਿਆਂ ਨਾਚ ਕਰਦੇ,
ਅਸਾਂ ਭੂੰਡ ਤੇ ਭੌਰ ਇਕ ਜਾ ਡਿੱਠੇ ।
ਅੰਦਰ ਜੰਗਲਾਂ ਚੁਗਦੇ ਡਾਰ ਬਨ੍ਹ ਬਨ੍ਹ,
ਅਸਾਂ ਕਾਗ ਤੇ ਮੋਰ ਇਕ ਜਾ ਡਿੱਠੇ ।
ਫਿਰਦੇ ਬੂਟਿਆ ਗਿਰਦ ਖ਼ਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੇ,
ਚਸ਼ਮ ਸ਼ੋਖ਼ ਤੇ ਕੋਰ ਇਕ ਜਾ ਡਿੱਠੇ ।

ਜ਼ੁਆਦ ਜ਼ਾਮਿਨ ਗ਼ਮਾਂ ਦਾ ਕੌਨ ਹੋਵੇ,
ਆਹਾ ਯਾਰ ਦਰਦੀ ਸੋ ਭੀ ਨਸ ਗਿਆ ।
ਨਹੀਂ ਬੰਦਗੀ ਪਈ ਕਬੂਲ ਮੇਰੀ,
ਸਿਜਦੇ ਕਰਦਿਆਂ ਮਥੜਾ ਘਸ ਗਿਆ ।
ਡਿੱਠਾ ਵਾਹ ਮੈਂ ਬੇ ਪਰਵਾਹ ਸੋਹਣਾ,
ਸਾਨੂੰ ਰੋਂਦਿਆਂ ਵੇਖ ਕੇ ਹਸ ਗਿਆ ।
ਕੀਤੇ ਬੂਟਿਆ ਲਖ ਹਜ਼ਾਰ ਤਰਲੇ,
ਜਾਨੀ ਇਕ ਨਾ ਦਿਲੇ ਦੀ ਦੱਸ ਗਿਆ ।

ਐਨ ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਮਗਰ ਜੋ ਨਸ਼ਰ ਹੋਏ,
ਪਰਦਾ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪਾੜਨਾ ਕੀ ।
ਮੋਏ ਜਲ ਜੋ ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਅੱਗ ਅੰਦਰ,
ਦੋਜ਼ਖ਼ ਭਾਹ ਨੇ ਓਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਕੀ ।
ਹੋਏ ਦੀਦ ਤੇ ਆਪ ਸ਼ਹੀਦ ਜੇਹੜੇ,
ਸੂਲੀ ਓਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਚਾਹੜਨਾ ਕੀ ।
ਦਿਲ ਜਿਹਨਾਂ ਦੇ ਬੂਟਿਆ ਇਸ਼ਕ ਲੁੱਟੇ,
ਘਰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕਿਸੇ ਉਜਾੜਨਾ ਕੀ ।

ਫ਼ੇ ਫ਼ਜ਼ਰ ਦੇ ਵਕਤ ਪਖੇਰੂਆਂ ਦੀ,
ਆਵੇ ਮਸਤ ਆਵਾਜ਼ ਹਰ ਦਾ ਸਾਨੂੰ ।
ਉਡ ਬੁਲਬੁਲੇ ਬਾਗ਼ ਨੂੰ ਜਾਹ ਜਲਦੀ,
ਲਿਆ ਕੇ ਗੁਲ ਦੀ ਗਲ ਸੁਨਾ ਸਾਨੂੰ ।
ਮਸਤ ਮੁਸ਼ਕ ਮਾਸ਼ੂਕ ਦੀ ਜ਼ੁਲਫ਼ ਵਿਚੋਂ,
ਪਈ ਆਉਂਦੀ ਨਾਲ ਹਵਾ ਸਾਨੂੰ ।
ਕਲੀਆਂ ਖਿਲੀਆਂ ਬੂਟਿਆ ਬਾਗ਼ ਅੰਦਰ,
ਸ਼ਾਹਲਾ ਮਿਲੇ ਮਾਲੀ ਹੁਣ ਆ ਸਾਨੂੰ ।

ਹੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਿਸੇ ਮਾਹੀ ਮੈਨੂੰ,
ਜਿਧਰ ਕੰਡ ਕਰਾਂ ਗੁਨਹਾਗਾਰ ਹੋਵਾਂ ।
ਹਾਸਿਲ ਹੋਵੇ ਮਕਸੂਦ ਮੁਰਾਦ ਵਾਲੀ,
ਜੇ ਕਰ ਯਾਰ ਸੰਦੀ ਖ਼ਿਦਮਤਗਾਰ ਹੋਵਾਂ ।
ਕਰੇ ਕਰਮ ਨਿਗਾਹ ਜੇ ਇਕ ਸੋਹਣਾ,
ਸੁੱਕੇ ਕੱਲਰੋਂ ਸਬਜ਼ ਗੁਲਜ਼ਾਰ ਹੋਵਾਂ ।
ਮੁਹੰਮਦ ਬੂਟਿਆ ਯਾਰ ਦੀ ਖ਼ਾਕ ਉਤੋਂ,
ਲਖ ਵਾਰ ਕੁਰਬਾਨ ਨਿਸਾਰ ਹੋਵਾਂ ।

ਲਾਮ ਲੈਲਾਤੁਲ ਕਦਰ ਦਾ ਨੂਰ ਡਿੱਠਾ,
ਓਸ ਯਾਰ ਦੀ ਜ਼ੁਲਫ਼ ਸਿਆਹ ਵਿਚੋਂ ।
ਪਾਇਆ ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਪਤਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪੱਕਾ,
ਓਸ ਯਾਰ ਦੀ ਲੁਤਫ਼ਿ ਗੁਨਾਹ ਵਿਚੋਂ ।
ਮਿਲਿਆ ਇਸ਼ਕ ਈਮਾਨ ਦਾ ਦਾਨ ਸਾਨੂੰ,
ਓਸ ਯਾਰ ਦੀ ਖ਼ਾਸ ਦਰਗਾਹ ਵਿਚੋਂ ।
ਲਧਾ ਬੂਟਿਆ ਵਸਲ ਦਾ ਅਸਲ ਮੋਤੀ,
ਓਸ ਯਾਰ ਦੀ ਖ਼ਾਸ ਨਿਗਾਹ ਵਿਚੋਂ ।

ਗ਼ੈਨ ਗ਼ਨੀ ਮੈਂ ਲਖ ਗ਼ਨੀਮਤਾਂ ਥੀਂ,
ਤੋੜੇ ਮੰਗਤੀ ਤੈਂਡੜੀ ਖ਼ੈਰ ਦੀ ਹਾਂ ।
ਹਰ ਦਮ ਮੈਂ ਚੁਮ ਕਦਮ ਰਹੀਆਂ,
ਤੋੜੇ ਖ਼ਾਕ ਤੁਸਾਡੜੇ ਪੈਰ ਦੀ ਹਾਂ ।
ਤੇਰੀ ਸਾਹਿਬਾਂ ਸਦੀਆਂ ਜੱਗ ਗੋਲੀ,
ਤੋੜੇ ਜੱਟੜੀ ਮੈਂ ਕੌਮ ਗ਼ੈਰ ਦੀ ਹਾਂ ।
ਹੋਈ ਬੂਟਿਆ ਫ਼ਰਸ਼ ਮੈਂ ਬੈਠ ਤਲੀਆਂ,
ਤੋੜੇ ਚਮਕਣੀ ਧੁਪ ਦੋਪੈਹਰ ਦੀ ਹਾਂ ।

ਜ਼ੋਏ ਜ਼ੁਲਮ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਝੱਲ ਸਿਰ ਤੇ,
ਇਕ ਯਾਰ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾ ਹਾਰ ਦਿਲ ਥੀਂ ।
ਚੁਮ ਕਦਮ ਮਹਬੂਬ ਦੇ ਖ਼ਾਕ ਹੋ ਕੇ,
ਏਸ ਖ਼ੁਦੀ ਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਲ ਥੀਂ ।
ਆਸਨ ਸਿਦਕ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਫੇਰ ਮਾਲਾ,
ਬੈਠ ਯਾਰ ਦਾ ਨਾਮ ਚਿਤਾਰ ਦਿਲ ਥੀਂ ।
ਮਿਲੇ ਬੂਟਿਆ ਸਿੱਰ ਜੇ ਸਿਰ ਉਤੋਂ,
ਕਰ ਵਣਜ ਇਹ ਸ਼ੁਕਰ ਗੁਜ਼ਾਰ ਦਿਲ ਥੀਂ ।

ਐਨ ਇਸ਼ਕ ਰਬਾਬ ਜਾਂ ਵੱਜਿਆ ਸੀ,
ਤਦੋਂ ਸਰਹ ਨਿਬੇੜਦਾ ਕੌਣ ਸੀ ਜੀ ।
ਜਦੋਂ ਰਾਂਝਣੇ ਹੀਰ ਪਿਆਰ ਪਾਇਆ,
ਤਦੋਂ ਜ਼ਾਤ ਨਿਖੇੜਦਾ ਕੌਣ ਸੀ ਜੀ ।
ਜੋਗੀ ਹੋਇ ਹੁਣ ਮੁੰਦਰਾਂ ਪਾ ਆਇਆ,
ਝੰਗ ਮਝੀਆਂ ਛੇੜਦਾ ਕੌਣ ਸੀ ਜੀ ।
ਬੈਠਾ ਬੂਟਿਆ ਛਪ ਵਿਚ ਹੋ ਬੁਰਕੇ,
ਪਹਿਲੋਂ ਆਪ ਖਹੇੜਦਾ ਕੌਣ ਸੀ ਜੀ ।

ਹੇ ਹੋਸ਼ ਤੇ ਅਕਲ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ,
ਨੈਣਾਂ ਵਾਲੜਾ ਚਾ ਵਿਹਾਜ ਕਰੀਏ ।
ਬਹੀਏ ਸਬਰ ਦੇ ਤਖ਼ਤ ਤੇ ਨਾਲ ਖ਼ੁਸ਼ੀ,
ਸਿਰ ਨਫ਼ੀ ਅਸਬਾਤ ਦਾ ਤਾਜ ਕਰੀਏ ।
ਪਾ ਕੇ ਫ਼ਤਹ ਇਸ ਕਿਬਰ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਉਤੇ,
ਵਿਚ ਪਰੇਮ ਨਗਰ ਦੇ ਰਾਜ ਕਰੀਏ ।
ਆਵੇ ਰੂਬਰੂ ਬੂਟਿਆ ਤਦੋਂ ਪਿਆਰਾ,
ਜਦੋਂ ਹਾਸਿਲ ਹੁਸਨ ਦੇ ਬਾਜ ਕਰੀਏ ।

ਸੀਨ ਸਲ ਸੀਨੇ ਨਾਹੀਂ ਹਲ ਸਕਾਂ,
ਪਾਈਆਂ ਗਲ ਪ੍ਰੇਮ ਥੀਂ ਤੰਦੀਆਂ ਮੈਂ ।
ਸਾਰੀ ਸ਼ਰਮ ਤੈਨੂੰ ਰਖੀਂ ਭਰਮ ਪਿਆਰੇ,
ਕਰ ਕਰਮ ਕਦੀਮ ਥੀਂ ਬੰਦੀਆਂ ਮੈਂ ।
ਰਹਮ ਰਖ ਨਾ ਐਬ ਪਰਖ ਮੇਰੇ,
ਤੋੜੇ ਲਖ ਨਿਕਾਰੜੀ ਗੰਦੀਆਂ ਮੈਂ ।
ਤੇਰੇ ਦਰ ਤੇ ਬੂਟਿਆ ਧਰ ਮਥਾ,
ਅਰਜ਼ ਕਰ ਥਕੀ ਅਡ ਦੰਦੀਆਂ ਮੈਂ ।

ਜ਼ੋਏ ਜ਼ੁਲਮ ਹੈ ਯਾਰ ਵਿਸਾਰ ਜਾਣਾ,
ਇਕ ਵਾਰ ਆਵੀਂ ਸਦਕੇ ਜਾਵਨੀ ਹਾਂ ।
ਰਗਾਂ ਤਾਰ ਤੇ ਤਨ ਰਬਾਬ ਕਰਕੇ,
ਤੇਰੇ ਰਾਗ ਵਿਰਾਗ ਥੀਂ ਗਾਵਨੀ ਹਾਂ ।
ਝਬ ਆ ਤੇ ਮੁਖ ਵਿਖਾ ਮੈਨੂੰ,
ਵੇਖਾਂ ਰਾਹ ਤੇ ਕਾਗ ਉਡਾਵਨੀ ਹਾਂ ।
ਫਿਰਾਂ ਭਾਲਦੀ ਬੂਟਿਆ ਲਾਲ ਤਾਈਂ,
ਨਿਤ ਫ਼ਾਲ ਕਿਤਾਬ ਕਢਾਵਨੀ ਹਾਂ ।

 

To veiw this site you must have Unicode fonts. Contact Us

punjabi-kavita.com