Irfan Sadiq
ਇਰਫ਼ਾਨ ਸਾਦਿਕ
 Punjabi Kavita
Punjabi Kavita
  

Punjabi Ghazlan Irfan Sadiq

ਪੰਜਾਬੀ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਇਰਫ਼ਾਨ ਸਾਦਿਕ

1. ਸਮਝ ਨਾ ਆਵੇ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲੋਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ ਸੀ

ਸਮਝ ਨਾ ਆਵੇ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲੋਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ ਸੀ ।
ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਲਦੇ ਹੋਏ, ਦੀਵਿਆਂ ਨਾਲ ਬਨੇਰਾ ਸੀ ।

ਇੱਕ ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਸੁੱਟਦੇ ਪਏ ਸਨ, ਲੋਕੀ ਭਾਰ ਗੁਨਾਹਾਂ ਦਾ,
ਖ਼ੌਰੇ ਬਰਛਾ ਕਿਧਰੋਂ ਚੱਲਿਆ, ਰਾਤੀਂ, ਬਹੁਤ ਹਨੇਰਾ ਸੀ ।

ਤਾਰੇ ਡਾਵਾਂ ਡੋਲ ਹੋਏ 'ਤੇ, ਨਿੰਮੀ ਪੈ ਗਈ ਚੰਨ ਦੀ ਲੋਅ,
ਇਹਨਾਂ ਸਾਹਵੇਂ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ, ਖ਼ੌਰੇ ਮੁੱਖੜਾ ਤੇਰਾ ਸੀ ।

ਕੱਲਮ ਕੱਲਾ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਸਾਂ, ਆਪਾ ਵਿੱਚ ਬਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ,
ਆਸੇ ਪਾਸੇ ਰੌਣਕ ਭਰਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਚਾਰ-ਚੁਫ਼ੇਰਾ ਸੀ ।

ਅਪਣੇ ਸਾਧੂ ਹੋਣ ਦਾ 'ਸਾਦਿਕ' ਮਾਣ ਨਾ ਕਰੀਏ ਐਨਾਂ ਵੀ,
ਨੇਕੀ ਜੱਗ ਤੇ ਮਿਲੀ ਜ਼ਰਾ ਨਾ, ਬਦੀਆਂ ਦਾ ਹੀ ਡੇਰਾ ਸੀ ।

2. ਉਂਜ ਤੇ ਹਾੜ ਦੀ ਧੁੱਪੇ ਜੁੱਸਾ ਸੜਦਿਆਂ ਰਹਿਣਾ

ਉਂਜ ਤੇ ਹਾੜ ਦੀ ਧੁੱਪੇ ਜੁੱਸਾ ਸੜਦਿਆਂ ਰਹਿਣਾ ।
ਖ਼ਾਬਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਜੁਗਨੂੰ ਫੜਦਿਆਂ ਰਹਿਣਾ ।

ਜੱਗ ਦੀਆਂ ਉੱਠੀਆਂ ਰਾਹਵਾਂ ਦਾ ਸਾਹ ਘੁੱਟਣ ਖ਼ਾਤਰ,
ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗੂੰ ਬਲ਼ਦਿਆਂ ਰਹਿਣਾ ।

ਅਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਦੀ ਬੁਕਲ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਕੇ,
ਲਹੂ ਸੱਧਰਾਂ ਦਾ ਜੁੱਸੇ ਉੱਤੇ ਮਲ਼ਦਿਆਂ ਰਹਿਣਾ ।

ਮੈਂ ਇਹ ਵੱਲ ਸਮੁੰਦਰ ਕੋਲੋਂ ਸਿੱਖ ਲਿਆ ਏ,
ਅੰਦਰੋ-ਅੰਦਰੀ ਰੋਣਾ, ਉੱਤੋਂ ਹਸਦਿਆਂ ਰਹਿਣਾ ।

ਸ਼ਿਅਰ ਕਹਿਣ ਦਾ ਢੰਗ ਨੋਕੀਲਾ ਦੱਸੇ ਉਸਦਾ-
ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਦਾ 'ਸਾਦਿਕ' ਕੰਬਦਿਆਂ ਰਹਿਣਾ ।

3. ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜ਼ਿਕਰ ਤੇਰੇ ਫਿਰ ਛੇੜੇ ਮੈਂ

ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜ਼ਿਕਰ ਤੇਰੇ ਫਿਰ ਛੇੜੇ ਮੈਂ ।
ਅਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੇ ਲਈ, ਛੇੜ ਲਿਆਂਦੇ ਜਿਹੜੇ ਮੈਂ ।

ਦਿਲ ਦੀ ਬੰਜਰ-ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਫੇਰ ਵੀ ਸੋਕੇ ਵਸਦੇ ਰਹੇ,
ਅੱਖੀਆਂ ਦੇ ਇਹ ਖੂਹ ਨੇ ਖ਼ੌਰੇ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਗੇੜੇ ਮੈਂ ।

ਕਿੰਜ ਬਚਾ ਕੇ ਸੂਲ਼ਾਂ ਕੋਲੋਂ ਰੱਖਾਂ ਕੂਲੜੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ?
ਜੰਡ-ਫਲਾਹੀਆਂ ਲਾ ਲਈਆਂ ਨੇ, ਆਪ ਹੀ ਅਪਣੇ ਵਿਹੜੇ ਮੈਂ ।

ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਝੱਲਿਆ ਕੋਲ ਆਵਣ ਤੋਂ ਐਵੇਂ ਡਰਦਾ ਫਿਰਨਾਂ ਏਂ ?
ਝੱਟ ਦਾ ਝੱਟ ਤੇ ਮਿਲਣੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਸੱਪ ਕੱਢਣੇ ਨੇ ਕਿਹੜੇ ਮੈਂ ?

ਕਦੀ ਤੇ 'ਸਾਦਿਕ' ਮੰਜ਼ਿਲ ਵਧ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸੀਨੇ ਲਾਵੇਗੀ,
ਵੇਲੇ ਦੇ ਇਸ ਸ਼ਹੁ-ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੇ ਨੇ ਬੇੜੇ ਮੈਂ ।

4. ਕਦੀ ਤੇ ਗ਼ਾਲਿਬ ਆਵਾਂਗਾ ਮੈਂ ਏਸ ਹਨ੍ਹੇਰੇ ਉੱਤੇ

ਕਦੀ ਤੇ ਗ਼ਾਲਿਬ ਆਵਾਂਗਾ ਮੈਂ ਏਸ ਹਨ੍ਹੇਰੇ ਉੱਤੇ ।
ਦੀਵਾ ਬਾਲ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ ਵਾਂ ਰੋਜ਼ ਬਨੇਰੇ ਉੱਤੇ ।

ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਏ ਅੱਖੀਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ, ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆਵਾਂ ਉਸਨੂੰ,
ਜੀਹਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਵੱਸਣ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ।

ਮੈਂ ਆਸਾਂ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਾ-ਤਰਦਾ ਰਹਿਨਾਂ,
ਸਧਰਾਂ ਲਟ-ਲਟ ਲਾਟਾਂ ਮਾਰਨ, ਸੱਜਨਾ ! ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ।

ਖ਼ੌਰੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਕਿੱਥੇ ਲੈ ਗਈਆਂ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ?
ਜਿਹੜੀ ਠਾਹਰ ਬਣਾਈ ਸੀ ਮੈਂ ਰੱਖ ਬਨੇਰੇ ਉੱਤੇ ।

ਇੱਥੇ 'ਸਾਦਿਕ' ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਤੱਕਦਾ ਗਲਮੇਂ ਝਾਤੀ ਪਾ ਕੇ,
ਸਾਰੇ ਝੱਗੇ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਨੇ, ਲੋਕ-ਲੁਟੇਰੇ ਉੱਤੇ ।

5. ਸੋਕੇ ਮਾਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਭਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ

ਸੋਕੇ ਮਾਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਭਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ ।
ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਉਹਲੇ ਐਹਦ ਮਿਰੇ ਦੇ ਨੋਹੇ ਤਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ ।

ਕਮ-ਜ਼ਰਫ਼ੇ ਨੇ, ਜਿਹੜੇ ਸ਼ਿਕਵਾ ਕਰਦੇ ਨੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ,
ਹਿੰਮਤਾਂ ਵਾਲੇ ਆਪਣੀ ਹਿੱਕ 'ਤੇ ਸੱਟਾਂ ਜਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ ।

ਚੁੱਪ-ਚੁਪੀਤੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਟ-ਪਾਥਾਂ 'ਤੇ,
ਪੋਹ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਨੰਗੇ ਜੁੱਸੇ ਠਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ ।

ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਅਪਣੇ ਦਿਲ ਦਾ ਇਹਨੂੰ ਸਾੜ ਬਣਾਈ ਬੈਠਾ ਏਂ ?
ਲੋਕ ਤਾਂ ਐਵੇਂ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ ।

ਕੈਸਾ ਖ਼ੌਫ਼ ਹੈ ਛਾਇਆ 'ਸਾਦਿਕ' ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ,
ਅਪਣੇ ਹੀ ਪਰਛਾਵਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਆਪੇ ਡਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ ।

(ਐਹਦ=ਸਮਾਂ, ਕਮ-ਜ਼ਰਫ਼ੇ=ਤੰਗ ਸੋਚ ਵਾਲੇ)

 

To veiw this site you must have Unicode fonts. Contact Us

punjabi-kavita.com