Iqbal Rahat
ਇਕਬਾਲ ਰਾਹਤ
 Punjabi Kavita
Punjabi Kavita
  

Punjabi Ghazlan Iqbal Rahat

ਪੰਜਾਬੀ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਇਕਬਾਲ ਰਾਹਤ

1. ਭਾਵੇਂ ਇੱਕ ਨਾ ਹੰਝੂ ਪੂੰਝੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਦਵੀਂ ਦਿਲਾਸਾ

ਭਾਵੇਂ ਇੱਕ ਨਾ ਹੰਝੂ ਪੂੰਝੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਦਵੀਂ ਦਿਲਾਸਾ ।
ਤੱਕ 'ਤੇ ਲੈ ਇਕ ਵਾਰੀ ਸੱਜਣਾ, ਪਰਤ ਕੇ ਐਧਰ ਪਾਸਾ ।

ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਇਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਸੂਲਾਂ, ਰੜਕਣ ਵਿੱਚ ਕਲੇਜੇ,
ਡਰਦਾ ਮਾਰਾ 'ਵਾਜ਼ ਨਾ ਕੱਢਾਂ, ਬਣ ਨਾ ਜਾਵਾਂ ਹਾਸਾ ।

ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਉਡੀਕਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਹ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਮੁੱਕਦੇ,
ਤੱਤੇ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿਉਂ ਕਰ ਸੱਜਣਾਂ, ਖੁਰਦਾ ਜਾਏ ਪਤਾਸਾ ।

ਦੇਖਣ ਦੇ ਲਈ ਮੁੱਖ ਸੱਜਣਾਂ ਦਾ, ਕਿਹੜਾ ਪੱਜ ਬਣਾਵਾਂ,
ਮਜਨੂੰ ਬਣ ਕੇ ਜਾਣਾ ਪੈਣਾ, ਓੜਕ ਲੈ ਕੇ ਕਾਸਾ ।

ਉਹ ਰੁੱਸੇ ਮੈਂ ਮਿੰਨਤਾਂ ਕਰ ਕਰ, ਤਰਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਨਾਵਾਂ,
ਮੈਂ ਰੁੱਸਾਂ 'ਤੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ, ਦਵੇ ਨਾ ਉਹ ਦਿਲਾਸਾ ।

ਕੋਈ ਦਰਦਾਂ ਮਾਰਾ ਰੋਵੇ, ਹੰਝੂ ਉਸ ਦੇ ਪੂੰਝਾਂ,
ਮੈਂ ਰੋਵਾਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਭਾਣੇਂ, ਬਣਾ ਬਖੇੜਾ ਹਾਸਾ ।

ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਲ ਕੋਈ 'ਰਾਹਤ' ਅਪਣੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਤਾਂ,
ਹਸ ਕੇ ਉਹਦੀ ਝੋਲੀ ਪਾਵਾਂ, ਪਿਆਰ ਦਾ ਮਾਸਾ-ਮਾਸਾ ।

2. ਦਰਦਾਂ ਭਰਿਆ ਦਿਲ ਓਏ ਮੱਲਾ

ਦਰਦਾਂ ਭਰਿਆ ਦਿਲ ਓਏ ਮੱਲਾ ।
ਤੜਫੇ ਜਿਉਂ ਬਿਸਮਿਲ ਓਏ ਮੱਲਾ ।

ਵਿਛੜੇ ਆਂ 'ਤੇ ਵਿਛੜੇ ਰਹੀਏ,
ਲੋਕੀ ਲਾਉਂਦੇ ਟਿੱਲ ਓਏ ਮੱਲਾ ।

ਸ਼ੋਰ ਭਾਵੇਂ ਤੂਫ਼ਾਨੀ ਹੋਵੇ,
ਨਾਲ ਇਰਾਦੇ ਠਿੱਲ ਓਏ ਮੱਲਾ ।

ਜਜ਼ਬੇ ਹੋਣ ਜਵਾਨ ਜੇ ਅਪਣੇ,
ਮੰਜ਼ਲ ਜਾਂਦੀ ਮਿਲ ਓਏ ਮੱਲਾ ।

ਵੇਲਾ ਘੱਟ ਤੇ ਮੰਜ਼ਲ ਦੂਰ ਏ,
ਨਾ ਕਰ ਐਡੀ ਢਿੱਲ ਓਏ ਮੱਲਾ ।

ਅੱਖੀਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸਾਵਣ ਭਾਦੋਂ,
ਡੁੱਬ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇ ਦਿਲ ਓਏ ਮੱਲਾ ।

ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਸੁਣੇ ਨਾ ਕੋਈ,
ਲੋਕ ਬੜੇ ਸੰਗ-ਦਿਲ ਓਏ ਮੱਲਾ ।

'ਰਾਹਤ' ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਨਾ ਮਿਲਿਆ,
ਉੱਜੜ ਗਈ ਮਹਿਫ਼ਿਲ ਓਏ ਮੱਲਾ ।

(ਬਿਸਮਿਲ=ਜ਼ਖ਼ਮੀ,ਘਾਇਲ)

3. ਪਿਆਰ ਦੇ ਮੁੱਲੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਸੁਖ ਧਰਤੀ ਦੇ ਲੋਕ

ਪਿਆਰ ਦੇ ਮੁੱਲੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਸੁਖ ਧਰਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ।
ਐਪਰ ਇਹ ਬੇਕਿਰਕ ਵੰਜਾਰੇ, ਦੁਖੜੇ ਦਿੰਦੇ ਥੋਕ ।

ਦਿਲ ਦੇ ਬੂਹੇ ਬਾਰੀਆਂ ਮੈਂ ਚਾ, ਘੁੱਟ ਘੁੱਟ ਕੀਤੇ ਬੰਦ,
ਬੰਨ੍ਹ ਮਾਰੇ ਪਰ ਅੱਖੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਹੜ੍ਹ ਨਾ ਸਕਿਆ ਰੋਕ ।

ਪਵੇ ਤਰਾਟ ਕਲੇਜੇ ਦੇ ਵਿੱਚ, ਲੈਨਾਂ ਉੱਸਲ-ਵੱਟੇ,
ਯਾਦਾਂ ਇਉਂ ਪਈਆਂ ਫੱਟ ਲਾਵਣ, ਜਿਉਂ ਬਰਛੀ ਦੀ ਨੋਕ ।

ਕਿਧਰੇ ਕੋਈ ਨਾ ਸੱਜਣ ਦਿਸਦਾ, ਜਿਹੜਾ ਵੰਡੇ ਪੀੜ,
ਝੱਲਿਆਂ ਵਾਂਗਰ ਗਲੀਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ, ਦਿੰਦਾ ਫਿਰਨਾਂ ਹੋਕ ।

ਤਾਅਨੇ-ਮਿਹਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤਾਂ, ਇੰਜ ਹੀ ਦੇਣੇ ਰੋਜ਼,
ਉੱਠ ਉਏ ਝੱਲਿਆ ਦਿਲਾ ਨਿਮਾਣਿਆਂ, ਚੱਲ ਸੱਜਣਾਂ ਦੀ ਝੋਕ ।

ਵਾਂਗ ਮੱਕੀ ਦੀਆਂ ਫੁੱਲੀਆਂ ਖ਼ੌਰੇ, ਖਿੜ ਪਏ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰ,
ਤੂੰ ਰੀਝਾਂ ਦੀ ਭੱਠੀ ਹੇਠਾਂ, ਜਤਨ ਦਾ ਬਾਲਣ ਝੋਕ ।

'ਰਾਹਤ' ਫ਼ਜਰ ਦੀਆਂ ਤਾਂਘਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੋਰ ਘੜੀ ਕੁ ਜਾਗ,
ਰਹਿੰਦੀ ਰਾਤ ਦੇ ਮੁਕਣ ਤਾਈਂ ਆਉਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਝੋਕ ।

4. ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਵੱਧਦੀ ਵੱਧਦੀ, ਬੁੱਲ੍ਹੀਂ ਆਈ ਅਖ਼ੀਰ

ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਵੱਧਦੀ ਵੱਧਦੀ, ਬੁੱਲ੍ਹੀਂ ਆਈ ਅਖ਼ੀਰ ।
ਸੋਚਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀਆਂ ਯਾਦਾਂ, ਅੱਖੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤਸਵੀਰ ।

ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਜਦ ਮੈਂ ਤੱਕਿਆ,
ਫੱਟੜ ਕਰ ਛੱਡਿਆ ਈ ਦਿਲ ਨੂੰ, ਲਾ ਨੈਣਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ।

ਮੈਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ, ਜਿੰਦੜੀ ਦਿੱਤੀ ਡੋਬ,
ਤੂੰ ਤੇ ਮੇਰੀ ਅੱਖੀਉਂ ਵਗਦਾ, ਪੂੰਝ ਸਕੀ ਨਾ ਨੀਰ ।

ਤੇਰੇ ਹੁਸਨ ਦਾ ਹੜ੍ਹ ਤੱਕ ਕੇ, ਡੁੱਬ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇ ਦਿਲ,
ਮੇਰੇ ਸੁਪਨੇ ਗੱਭਰੂ ਹੋਏ, ਕਰ ਕੋਈ ਤਦਬੀਰ ।

ਮੇਰੇ ਪਿਆਰ 'ਤੇ ਝੱਲੇ ਲੋਕੀ, ਐਵੇਂ ਖੱਲੀਆਂ ਪਾਣ,
ਡੂੰਘੇ ਹੈਣ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਕੋਲੋਂ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਚੀਰ ।

ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਦੀ ਰੱਖ ਲਈ ਲਾਜ,
ਦਾਮਨ ਅਪਣਾ ਕਰ ਛੱਡਿਆ ਏ, 'ਰਾਹਤ' ਲੀਰੋ-ਲੀਰ ।

5. ਉਂਜ ਤੇ ਦਰਦੀ ਯਾਰ ਵਧੇਰੇ ਲੱਗਦੇ ਨੇ

ਉਂਜ ਤੇ ਦਰਦੀ ਯਾਰ ਵਧੇਰੇ ਲੱਗਦੇ ਨੇ ।
ਦੁਖੜੇ ਫਿਰ ਵੀ ਚਾਰ ਚੁਫ਼ੇਰੇ ਲੱਗਦੇ ਨੇ ।

ਚੌਧਵੀਂ ਰਾਤ ਦਾ ਚੰਦ ਤੇ ਕੰਢਾ ਰਾਵੀ ਦਾ,
ਇਹ ਤੇ ਸੁਪਨੇ ਤੇਰੇ ਮੇਰੇ ਲੱਗਦੇ ਨੇ ।

ਰੰਗਤ ਉੱਡੀ-ਉੱਡੀ ਲੱਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ,
ਬਾਗ਼ਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਵੜੇ ਫੁਲੇਰੇ ਲੱਗਦੇ ਨੇ ।

ਬੁੱਝੇ ਬੁੱਝੇ ਚਿਹਰੇ ਘੁੱਟੇ ਘੁੱਟੇ ਸਾਹ,
ਵਿੱਚ ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਘੁੱਪ ਹਨੇਰੇ ਲੱਗਦੇ ਨੇ ।

ਤੇਰੇ ਘਰ ਦੀ 'ਸਰਦਲ' ਤੇ ਵੀ ਅੱਪੜ ਕੇ,
ਹਾਲੀ ਪੈਂਡੇ ਬਹੁਤ ਲਮੇਰੇ ਲੱਗਦੇ ਨੇ ।

ਇਸ ਬਸਤੀ ਦਾ ਹੁਣ ਤੇ ਰੱਬ ਈ ਰਾਖਾ ਏ,
ਏਥੇ ਰਾਖੇ ਆਪ ਲੁਟੇਰੇ ਲੱਗਦੇ ਨੇ ।

'ਰਾਹਤ' ਦਿਲ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਛੱਲਾਂ ਉੱਠੀਆਂ ਨੇ,
ਫੇਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਅੱਥਰੂ ਕੇਰੇ ਲੱਗਦੇ ਨੇ ।

 

To veiw this site you must have Unicode fonts. Contact Us

punjabi-kavita.com