Imran Saleem
ਇਮਰਾਨ ਸਲੀਮ
 Punjabi Kavita
Punjabi Kavita
  

Punjabi Ghazlan Imran Saleem

ਪੰਜਾਬੀ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਇਮਰਾਨ ਸਲੀਮ

1. ਟੁਰ ਗਏ ਨੇ ਜੇ ਜਾਵਣ ਵਾਲੇ, ਕੀ ਕਰੀਏ

ਟੁਰ ਗਏ ਨੇ ਜੇ ਜਾਵਣ ਵਾਲੇ, ਕੀ ਕਰੀਏ ?
ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਨਿਰਾਲੇ, ਕੀ ਕਰੀਏ ?

ਸਾਰੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ,
ਏਹੋ ਜਿਹੇ ਮਜਬੂਰ ਉਜਾਲੇ, ਕੀ ਕਰੀਏ ?

ਇਕਲਾਪੇ ਨੇ ਰੂਹ ਵਿੱਚ ਡੇਰੇ ਲਾਏ ਨੇ,
ਰੌਲ਼ੇ ਨੇ ਜੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ, ਕੀ ਕਰੀਏ ?

ਸਾਡੇ ਤਾਂ ਸਭ ਜਜ਼ਬੇ ਪੱਥਰ ਹੋ ਗਏ ਨੇ,
ਸ਼ਾਮ, ਸਵੇਰੇ, ਧੁੱਪਾਂ, ਪਾਲੇ ਕੀ ਕਰੀਏ ?

ਖ਼ੌਰੇ ਕਿੰਨਾਂ ਪੰਧ ਅਜੇ ਤੱਕ ਬਾਕੀ ਏ,
ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ ਛਾਲੇ, ਕੀ ਕਰੀਏ ?

ਸਾਡੀ ਪਿਆਸ ਤੇ ਹੋਰ ਵਧਾਈ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ,
ਭਰ ਗਏ ਨੇ ਜੇ ਦਰਿਆ ਨਾਲੇ ਕੀ ਕਰੀਏ ?

ਸਾਡੀ ਸਾਂਝ 'ਸਲੀਮ' ਜੀਹਦੇ ਨਾਲ ਪੈ ਗਈ ਏ,
ਜੇ ਉਹ ਸਾਡੀ ਪੱਗ ਉਛਾਲੇ, ਕੀ ਕਰੀਏ ?

2. ਕੁਝ ਸਹਿਰਾ ਆਬਾਦ ਕਰਨਗੇ, ਕੁਝ ਦੀਵਾਰਾਂ ਲੱਭਣਗੇ

ਕੁਝ ਸਹਿਰਾ ਆਬਾਦ ਕਰਨਗੇ, ਕੁਝ ਦੀਵਾਰਾਂ ਲੱਭਣਗੇ ।
ਇਹ ਬਸਤੀ ਜਦ ਉਜੜੇਗੀ, ਤਾਂ 'ਕੈਸ਼' ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੱਭਣਗੇ ।

ਕਿੱਸਰਾਂ ਮੱਥਾ ਲਾਵਾਂਗੇ ਫਿਰ, ਵੇਲੇ ਦੇ ਮੁਖ਼ਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ?
ਖ਼ੌਫ਼ ਦੇ ਪਾਰੋਂ ਸਾਡੇ ਜਜ਼ਬੇ, ਜੇ ਕਰ ਗ਼ਾਰਾਂ ਲੱਭਣਗੇ ।

ਗਿਣੇ-ਚੁਣੇ ਕੁਝ ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਤੱਕ, ਮਹਿਦੂਦ ਕਰੋ ਨਾ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ,
ਨਵੀਆਂ ਬਹਿਰਾਂ ਲੱਭੋਗੇ ਤੇ, ਲਫ਼ਜ਼ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੱਭਣਗੇ ।

ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਦੇ ਪਾਗਲ ਪੰਛੀ, ਜਾਵਣਗੇ ਜਿਸ ਪਾਸੇ ਵੀ,
ਮਸਤ-ਫ਼ਿਜ਼ਾਵਾਂ, ਸ਼ੋਖ਼-ਹਵਾਵਾਂ ਤੇ ਮਹਿਕਾਰਾਂ ਲੱਭਣਗੇ ।

ਏਹੋ ਜਿਹਾ ਵੀ ਦੌਰ ਆਏਗਾ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਇਨਸਾਨਾਂ 'ਤੇ,
ਸਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿਗੇ ਹੋਣਗੇ, ਪਰ ਦਸਤਾਰਾਂ ਲੱਭਣਗੇ ।

ਅੰਬਰਾਂ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਜੇ ਆਵਣ, ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਇਕ ਵਾਰ 'ਸਲੀਮ'
ਟੁੱਕਣ ਮਾਰਨ ਦੇ ਲਈ ਉਹ ਵੀ, ਬੱਸ ਦੀਵਾਰਾਂ ਲੱਭਣਗੇ ।

3. ਮੰਜ਼ਲ ਤੀਕਰ ਪੁੱਜਦਾ ਏ ਬੱਸ, ਓਹੋ ਸ਼ਖਸ ਵੱਕਾਰ ਦੇ ਨਾਲ

ਮੰਜ਼ਲ ਤੀਕਰ ਪੁੱਜਦਾ ਏ ਬੱਸ, ਓਹੋ ਸ਼ਖਸ ਵੱਕਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ।
ਕਦਮ ਮਿਲਾ ਕੇ ਚਲਦਾ ਏ ਜੋ, ਵੇਲੇ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ।

ਉਹਦੇ ਚਾਰ-ਚੁਫ਼ੇਰੇ ਓੜਕ, ਵੱਸਣਾ ਏ ਤਨਹਾਈ ਨੇ,
ਨਿੱਤ ਲਕੀਰਾਂ 'ਲੀਕਦਾ ਹੈ ਜੋ, ਨਫ਼ਰਤ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ।

ਤੂੰ ਵੀ ਜੇਕਰ ਮੇਰੇ ਵਾਂਗੂੰ, ਪੁਤਲਾ ਏਂ ਮਜਬੂਰੀ ਦਾ,
ਆ ਜਾ ਮਿਲਕੇ ਦਰਦ ਵੰਡਾਈਏ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ ਪਿਆਰ ਦੇ ਨਾਲ ।

ਡਰਨਾ ਕਿਧਰੇ ਖੁੱਸ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਚਾਨਣ ਵੀ,
ਗੱਲ ਕਰਾਂ ਜੇ ਅੱਖ ਮਿਲਾਕੇ, ਤੇਰੇ ਜਿਹੇ ਮੱਕਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ।

ਅੱਜ-ਕਲ੍ਹ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਵੱਟ ਪਾਉਂਦਾ ਏ,
ਜਿਸ ਦਾ ਹਰ ਸੁਖ ਵਾਬਸਤਾ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਈ ਦੀਦਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ।

ਡੁੱਬ ਜਾਣਾ ਈ ਲਿਕਿਆ ਸੀ ਬੱਸ, ਮੇਰਿਆਂ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ 'ਸਲੀਮ',
ਐਵੇਂ ਤੇ ਨਹੀਂ ਰਿਸ਼ਤਾ ਟੁੱਟਿਆ, ਕਿਸ਼ਤੀ ਦਾ ਪਤਵਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ।

4. ਹਰ ਸ਼ੈ ਪੀਲੀ-ਪੀਲੀ ਜਾਪੇ, ਸੋਕੇ ਪਈ ਹਰਿਆਲੀ

ਹਰ ਸ਼ੈ ਪੀਲੀ-ਪੀਲੀ ਜਾਪੇ, ਸੋਕੇ ਪਈ ਹਰਿਆਲੀ ।
ਦੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪੰਧ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਿਆ, ਜਿੰਦੜੀ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਏ ।

ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤਾਂ ਚੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਣਾ, ਮੇਰੇ ਸੱਚ ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਨੇ,
ਏਥੇ ਸਿੱਕਾ ਉਹ ਚੱਲਦਾ ਏ, ਝੂਠ ਜਿਹਦੀ ਕੁਠਿਆਲੀ ਏ ।

ਨਾ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਖ਼ੌਫ਼ ਦਾ ਕੈਦੀ, ਨਾ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਮੁਹਸਿਨ ਏਂ,
ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਮੈਂ ਡਰਨਾ ਵਾਂ, ਤੇਰੀ ਖ਼ਾਮ-ਖ਼ਿਆਲੀ ਏ ।

ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗੀ ਯਾਰੀ ਕਿੱਥੇ, ਗ਼ਰਜ਼ਾਂ ਦੇ ਇਸ ਦੌਰ ਦੇ ਵਿੱਚ,
ਵੇਲੇ ਸਿਰ ਜੋ ਕੰਮ ਆ ਜਾਵੇ, ਬੱਸ ਉਹ ਯਾਰ ਮਿਸਾਲੀ ਏ ।

ਉਮਰ-ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਬਾਕੀ ਵਰਕੇ ਇੱਕ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੋਂ ਭਰ ਗਏ ਨੇ,
ਸਿਰਫ਼ ਖ਼ਲੂਸ-ਵਫ਼ਾ ਦਾ ਵਰਕਾ, ਹਰ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੋਂ ਖ਼ਾਲੀ ਏ ।

ਏਸੇ ਤੋਂ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾ ਲੈ, ਅਪਣੇ ਸ਼ਾਤਰ-ਪਣ ਦਾ ਤੂੰ,
ਮੇਰਾ ਸੱਜਣ ਬਣ ਕੇ ਵੀ ਤੂੰ, ਮੇਰੀ ਪੱਗ ਉਛਾਲੀ ਏ ।

ਪਰ੍ਹਿਆ ਦਾ ਪਰਧਾਨ 'ਸਲੀਮ' ਉਹ ਬਣਿਆ ਏ, ਰੱਬ ਖ਼ੈਰ ਕਰੇ,
ਜੋ ਇਨਸਾਫ਼ ਨਾ ਉੱਕਾ ਜਾਣੇ, ਜੋ ਅਹਿਸਾਸ ਤੋਂ ਖ਼ਾਲੀ ਏ ।

5. ਦੁਖ ਤੇ ਸੁਖ ਦਾ ਹਰ ਇੱਕ ਝਗੜਾ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਏ

ਦੁਖ ਤੇ ਸੁਖ ਦਾ ਹਰ ਇੱਕ ਝਗੜਾ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਏ ।
ਖ਼ੂੰਨ ਜਦੋਂ ਸ਼ਰਿਆਨਾਂ ਅੰਦਰ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਏ ।

ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੀਮਕ ਖ਼ੁਦ-ਗ਼ਰਜ਼ੀ ਦੀ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਏ,
ਉਹਦੇ ਦਿਲ 'ਚੋਂ ਪਿਆਰ ਤੇ ਉੱਕਾ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਏ ।

ਤੇਰੇ ਬਾਝੋਂ ਮੇਰਾ ਹਾਲ ਵੀ ਇੱਸਰਾਂ ਹੁੰਦਾ,
ਬਿਨ ਮਾਲੀ ਦੇ ਬੂਟਾ ਜਿੱਸਰਾਂ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਏ ।

ਉਹਦੇ ਵਿਛੜਨ ਦਾ ਮੈਂ ਸ਼ਿਕਵਾ ਕਰਦਾ ਕਿੱਸਰਾਂ,
ਨ੍ਹੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਰਛਾਵਾਂ ਤੀਕਰ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਏ ।

ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਖ਼ੌਰੇ ਕੀ ਕੀ ਮੰਨਜ਼ਰ ਹੋਵਣ ?
ਸੋਚ ਦਾ ਪੰਛੀ ਜਿਹੜੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਏ ।

ਲੱਗਦਾ ਏ ਇਕ ਐਸਾ ਵੀ ਦੁਖ ਹਰ ਬੰਦੇ ਨੂੰ,
ਜਿਹੜਾ ਉਹਦੀਆਂ ਸਾਹਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਟੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਏ ।

ਡਿਗਦਾ ਏ ਸਿਰ ਪਗੜੀ ਨਾਲ 'ਸਲੀਮ' ਉਸੇ ਦਾ,
ਜਿਹੜਾ ਅੱਜ-ਕੱਲ੍ਹ ਹੱਦ ਤੋਂ ਬਹੁਤਾ ਝੁਕ ਜਾਂਦਾ ਏ ।

 

To veiw this site you must have Unicode fonts. Contact Us

punjabi-kavita.com