Ashraf Sharfi
ਅਸ਼ਰਫ਼ ਸ਼ਰਫ਼ੀ
 Punjabi Kavita
Punjabi Kavita
  

ਪੰਜਾਬੀ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਅਸ਼ਰਫ਼ ਸ਼ਰਫ਼ੀ

੧. ਲਾਲਚ ਦੇ ਸਭ ਲੈਣੇ ਦੇਣੇ, ਲਾਲਚ ਦੇ ਸਭ ਧੰਦੇ

ਲਾਲਚ ਦੇ ਸਭ ਲੈਣੇ ਦੇਣੇ, ਲਾਲਚ ਦੇ ਸਭ ਧੰਦੇ ।
ਦੁਨੀਆਂ ਵਾਲੇ ਉੱਤੋਂ ਸੋਹਣੇ, ਵਿੱਚੋਂ ਨੌਂਹ-ਨੌਂਹ ਗੰਦੇ ।

ਸੌਹਰੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਵਣ ਦੇ ਲਈ, ਲੈਫ਼ ਤਲਾਈਆਂ ਤਾਈਂ,
ਜਿੰਦੜੀ ਮਹਿੰਦੀ ਰੰਗੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਦਿੰਦੀ ਰੋਜ਼ ਨਗੰਦੇ ।

ਬਾਗ਼ਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਕੇ ਆਈਆਂ, ਸਾਵੀਆਂ ਰੁੱਤਾਂ ਸੱਜਨਾਂ,
ਲਗਦਾ ਏ ਹੁਣ ਫਿਰ ਜਾਵਣਗੇ, ਸਭਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਮੰਦੇ ।

ਭੋਲਿਆ ਹੁਣ ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋਇਆ, ਬਚ ਕੇ ਏਥੋਂ ਜਾਣਾ,
ਮੋੜ ਮੋੜ ਤੇ ਸੂਲੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ, ਗਲੀ-ਗਲੀ ਤੇ ਫੰਦੇ ।

ਏਹੋ ਜੇਹੇ ਵੀ ਹੱਡ ਹਰਾਮੀਂ, ਦੇਖਣ ਦੇ ਵਿਚ ਆਏ,
ਪੇਟ ਦੀ ਖਾਤਰ ਦੀਨ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ, ਮੰਗਦੇ ਫਿਰਦੇ ਚੰਦੇ ।

ਨਫ਼ਰਤ, ਵੈਰ ਕਰੋਧ ਦੀ ਹਰ ਇਕ, ਗੰਢ ਨੂੰ ਜੜ੍ਹੋਂ ਮੁਕਾਉ,
ਦਿਲ ਦੀ ਅੱਖੜ ਲੱਕੜੀ ਉੱਤੇ, ਫੇਰ ਕੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਰੰਦੇ ।

ਚੱਲ 'ਸ਼ਰਫ਼ੀ' ਹੁਣ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਹੀ, ਚੱਲ ਕੇ ਧੂਣੀ ਲਾਈਏ,
ਕੀ ਰਹਿਣਾ ਏ ਉੱਥੇ ਜਿੱਥੇ, ਰੱਬ ਸਦਾਵਣ ਬੰਦੇ ।

੨. ਬਣ ਕੇ ਨੂਰ ਨਜ਼ਾਰੇ ਰਾਤ

ਬਣ ਕੇ ਨੂਰ ਨਜ਼ਾਰੇ ਰਾਤ ।
ਵੰਡਦੀ ਚੈਨ ਸਹਾਰੇ ਰਾਤ ।

ਹੁੰਮ ਹੁਮਾ ਕੇ ਨ੍ਹੇਰੇ ਆਵਣ,
ਜ਼ੁਲਫ਼ਾਂ ਜਦੋਂ ਖਿਲਾਰੇ ਰਾਤ ।

ਇਹ 'ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਦਿਨ ਦੱਸੇਗਾ,
ਕੀ ਕੁੱਝ ਕਰ ਗਈ ਕਾਰੇ ਰਾਤ ।

ਲੈ ਲੈ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕਲਾਪੇ,
ਚੰਨ ਨੂੰ ਵਾਜਾਂ ਮਾਰੇ ਰਾਤ ।

ਦਿਨ ਵੀ ਲੰਘਿਆ ਯਾਦਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ,
ਕੱਟੀ ਗਿਣ ਗਿਣ ਤਾਰੇ ਰਾਤ ।

ਵੰਡਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖੜੇ,
ਆ ਕੇ ਨਦੀ ਕਿਨਾਰੇ ਰਾਤ ।

'ਸ਼ਰਫ਼ੀ' ਵਾਂਗੂੰ ਵਿੱਚ ਫ਼ਿਰਾਕਾਂ,
ਰੋ ਰੋ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰੇ ਰਾਤ ।

੩. ਜਦ ਦੀ ਚੰਨ ਨਾਲ ਯਾਰੀ ਏ

ਜਦ ਦੀ ਚੰਨ ਨਾਲ ਯਾਰੀ ਏ ।
ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖੀ ਬਾਰੀ ਏ ।

ਸਿਰ 'ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਰਦਾਂ ਦੀ,
ਸਭ ਨੇ ਚਾਈ ਖਾਰੀ ਏ ।

ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅਜਲਾਂ ਤੋਂ
ਨ੍ਹੇਰਿਆਂ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਏ ।

ਜੰਗਲ ਜਿਹੜਾ ਆਇਆ ਹੈ,
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ 'ਆਰੀ' ਏ ।

ਦਿਨ ਵੀ ਰੋ ਰੋ ਕੱਟਿਆ ਹੈ,
ਰਾਤ ਵੀ ਕੱਲਿਆਂ ਭਾਰੀ ਏ ।

ਉਹੋ ਡਿੱਗੀ ਸਾਡੇ 'ਤੇ,
ਜਿਹੜੀ ਕੰਧ ਉਸਾਰੀ ਏ ।

ਉਹ ਵੀ ਕਿਹੜਾ ਸੁੱਖੀ ਏ,
ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਵਸ ਬੀਮਾਰੀ ਏ ।

੪. ਨਿੱਕੀ ਉਮਰੇ ਅੱਜ ਦੇ ਬਾਲ

ਨਿੱਕੀ ਉਮਰੇ ਅੱਜ ਦੇ ਬਾਲ ।
ਟੱਪਦੇ ਦੇਖੇ ਚੌੜੇ ਖਾਲ ।

ਸਾਡੇ ਰਾਖੇ ਬਣ ਗਏ ਚੋਰ,
ਹੋਇਆ ਸਾਡਾ ਭੈੜਾ ਹਾਲ ।

ਚੰਗੇ ਨੂੰ ਦੇਹ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਥਾਂ,
ਭੈੜੇ ਨੂੰ ਤੂੰ ਕੋਲੋਂ ਟਾਲ ।

ਜੇ ਨਾ ਸੁਰਤ ਸੰਭਾਲੀ ਤੂੰ,
ਆਉਂਦੇ ਰਹਿਣੇ ਨਿੱਤ ਭੁਚਾਲ ।

ਮਨ ਦਾ ਦੀਵਾ ਬਾਲੀ ਰੱਖ,
ਮੁੱਕੇ ਚਾਨਣ ਦਾ ਹੁਣ ਕਾਲ ।

ਕਿਉਂ ਡੋਲਣ ਪਏ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ?
'ਸ਼ਰਫ਼ੀ' ਅਪਣਾ ਆਪ ਸੰਭਾਲ ।

੫. ਕਣਕ ਜਾਵਾਂ ਦਾ ਵੱਢ ਓ ਜੱਟਾ

ਕਣਕ ਜਾਵਾਂ ਦਾ ਵੱਢ ਓ ਜੱਟਾ ।
ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਅੱਡੋ ਅੱਡ ਓ ਜੱਟਾ ।

ਨਵੀਂ ਫ਼ਸਲ ਦੀ ਗੱਲ ਚਲਾ ਤੂੰ,
ਪਹਿਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਛਡ ਓ ਜੱਟਾ ।

ਦੋ ਧਾਰੀ ਤਲਵਾਰ ਏ ਦੁਨੀਆਂ,
ਵਕਤ ਨਿਵਾਕੇ ਕੱਢ ਓ ਜੱਟਾ ।

ਜਿਹੜਾ ਆਉਂਦਾ ਡਿਗਦਾ ਜਾਂਦਾ,
ਜੱਗ ਏ ਡੂੰਘੀ ਖੱਡ ਓ ਜੱਟਾ ।

ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਹਲ ਕਿਹੜਾ ਵਾਹਵੇ,
ਭੰਨ ਕੇ ਅਪਣੇ ਹੱਡ ਓ ਜੱਟਾ ।

ਚੰਨ ਤੇ ਤੁਰ ਗਏ ਸੱਜਣ 'ਸ਼ਰਫ਼ੀ'
ਤੈਨੂੰ ਕੱਲਿਆਂ ਛੱਡ ਓ ਜੱਟਾ ।

 

To veiw this site you must have Unicode fonts. Contact Us

punjabi-kavita.com